تکنولوژی - آرشیو 1398/10

موضوعات
Category

کدهای اختصاصی
Code

کدهای اختصاصی
Site Statistics

» بازديد امروز : 1
» بازديد ديروز : 0
» افراد آنلاين : 1
» بازديد ماه : 12
» بازديد سال : 12
» بازديد کل : 175
» اعضا : 0
» مطالب : 48

بیشتر ارزهای دیجیتال سال ۲۰۱۹ را در حالی به پایان می‌برند که قیمت‌شان از ابتدای سال کمتر است. با همه‌ی این اوصاف، از نقطه نظر فاندامنتالی، به نظر می‌رسد سال ۲۰۲۰، سالی پر بار برای این حوزه باشد.

طبق تحلیلی از بیت کوینیست، ارزش بازار ارزهای دیجیتال به نسبت به سال گذشته (۲۰۱۸) حدود ۵۰ درصد افزایش داشته است که بیت کوین بیشترین سهم را در این میان دارد. بخش بزرگی از آلت کوین‌ها (ارزهای دیجیتال غیر از بیت کوین) در حال حاضر قیمتی کمتر از آغاز سال ۲۰۱۹ دارند و احتمالا طرفداران آنها دوست نداشته باشند امسال را بار دیگر به یاد بیاورند.


چرا سال ۲۰۲۰ می‌تواند متفاوت باشد؟

می‌توان گفت که سال ۲۰۲۰، سالی بهتر برای ارزهای دیجیتال خواهد بود. نگرانی‌ها درباره اقتصاد جهان در حال افزایش است و بانک‌های مرکزی به هر دری می‌زنند تا جلوی رکود را بگیرند.


بدهی‌‌ها و بحران مالی

نرخ بهره‌ی منفی و تسهیل کمی باعث شده تا فشار اقتصادی بیش از پیش بر دوش ارزهای فیات و بازارهای مالی سنگینی کند. برخی کشورها در حال حاضر نیز با ابرتورم‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند و مردمشان به سرپناهی به نام ارزهای دیجیتال روی آورده‌اند.

با کاهش ارزش دارایی‌ها، این احتمال وجود دارد که سرمایه‌گذاران به سمت دارایی‌هایی پر ریسک‌تر مثل بیت کوین روی بیاورند.

علاوه بر این‌ها، سهام و بازار املاک همزمان با افزایش بدهی‌های جهانی به بیشترین میزان ارزش خود رسیده‌اند. نسل جدید دلش نمی‌خواهد گرفتار این بازی‌های اقتصادی شوند، پس شاید به سمت ارزهای دیجیتال برود. صنعتی که بسیاری از تحلیل‌گران نسبت به آن نظر مساعد دارند.


دوباره ترامپ؟

انتخابات ایالات‌متحده نیز می‌تواند نقشی اساسی را ایفا کند. دونالد ترامپ از یک سمت هر کاری می‌کند تا بازار سهام رشد مصنوعی داشته باشد و از طرف دیگر با اقداماتی که خود آنها را «حمایتی» می‌داند، به معاهدات تجاری پشت می‌کند.


عرضه‌ای که نصف می‌شود

تاثیرات هاوینگ بیت کوین را نیز نمی‌توان نادیده گرفت و به نظر می‌رسد پس از هاوینگ شاهد جهشی صعودی برای بیت کوین باشیم. کاهش تورم و دو برابر شدن نرخ انباشت به جریان (Stock to Flow) هر دو حاکی از روندی صعودی برای بیت کوین هستند.


فرار اتریوم از مخمصه؟

اوضاع برای اتریوم نیز احتمالا روشن‌تر خواهد بود. سال آینده اولین قدم‌های اجرایی برای انتقال به سمت پروتکل اثبات سهام در شبکه اتریوم برداشته خواهد شد و این مسئله می‌تواند فرصت‌های جدیدی را برای سرمایه‌گذاران ایجاد کند.


امسال ارزهای دیگری نیز که از سهام‌گذاری  (Staking) پشتیبانی می‌کردند عملکردی قابل قبولی از خود بر جای گذاشتند و شاید همین مسئله با عرضه سرنیتی برای اتریوم نیز تکرار شود.


کف قیمت‌ها؟

کاهش ارزش ۹۰ درصدی بیشتر ارزهای دیجیتال به نسبت بالاترین قیمت‌ها، روندهای نزولی و کاهش نقدینگی در بازار از جمله موانعی هستند که این بازار با آنها رو به رو است. با توجه به اینکه از آخرین حباب ارزهای دیجیتال دو سال می‌گذرد، سال جدید شاید نیرویی تازه برای این حوزه با خود بیاورد.


ورود جریان‌های سرمایه

در حال حاضر شاهد افزایش توجهات از جانب موسسات سرمایه‌گذاری هستیم. از طرف دیگر باید به یاد داشته باشید که محصولاتی نظیر قراردادهای آتی به خودی خود باعث افزایش قیمت نخواهند شد، اما آگاهی عمومی نسبت به ارزهای دیجیتال را ، خصوصا برای ثروتمندان، افزایش خواهند داد.

سال ۲۰۱۹، سال پر فراز و نشیبی برای ارزهای دیجیتال بوده است. تنها بیت کوین و چند ارزهای دیجیتال دیگر توانستند سال را نسبتا موفق پشت سر بگذارند. حالا باید منتظر ماند و دید که ۲۰۲۰ چه در چنته دارد.


دسته : ,
برچست ها :


 مبارزه با انتشار گازهای تخریب‌کننده‌ی لایه‌ی ازن و موفقیت در ترمیم این لایه نشان می‌دهد که انسان‌ها می‌توانند از بروز وقایع فاجعه‌بار اقلیمی پیشگیری کنند.



دهه‌ها پیش از اینکه ما نسبت‌به بحران اقلیمی در حال رشد، اعتراض کنیم، ظهور سوراخ بزرگی در لایه‌ی ازن موجب جلب توجه ما شد. اقدامات ما برای برطرف کردن این مشکل نتیجه‌بخش بود و بدون این اقدامات، دمای آینده‌ی زمین بیشتر می‌شد.


به‌لطف مقررات مربوط به توقف انتشار گروهی از گازهای گلخانه‌ای تخریب‌کننده‌ی لایه‌ی ازن که کلروفلوئوروکربن‌ها (CFC) نامیده می‌شوند، دمای پیش‌بینی شده برای سال ۲۰۵۰، حداقل یک درجه‌ی سانتی‌گراد سردتر از چیزی است که درصورت عدم وضع این مقررات پیش خواهد آمد. یک درجه‌ی سانتی‌گراد مقدار بی‌اهمیتی نیست؛ آن هم در شرایطی که طبق پیش‌بینی‌ها، فقط دو درجه‌ افزایش دما در دهه‌های آینده می‌تواند اقلیمی را به وجود آورد که طی میلیون‌ها سال گذشته رخ نداده است و پیامدهای ویران‌گر زیادی به‌همراه دارد.


پژوهشگران دانشگاه نیوساوت‌ولز (UNSW) در استرالیا سناریوهای مختلف اقلیمی را با استفاده از شبیه‌سازی‌های ترکیب‌شده با یک مدل اقلیمی جهانی مورد ارزیابی قرار داده‌اند تا این موضوع را بررسی کنند که اگر پروتکل ۱۹۸۹ مونترال هرگز اتفاق نمی‌افتاد، وضعیت زمین چگونه می‌شد. هدف اولیه‌ی آن‌ها این بود که ببینند چگونه کاهش در انتشار مواد شیمیایی تخلیه‌کننده‌ی ازن روی گردش اتمسفر در اطراف جنوبگان تأثیر می‌گذارد. آن‌ها دنیایی را تصور کردند که در آن گازهای CFC با نرخی معادل ۳ درصد در سال افزایش می‌یافت؛ نرخی که با فرض افزایش تقاضا برای مواد در اواخر قرن بیستم، نسبتا محافظه‌کارانه است.


ازن یک مولکول اکسیژن است که طول موج‌های خاصی از نور را در محدوده‌ی طیف فرابنفش جذب می‌کند. تراکم آن در اتمسفر زمین، در ارتفاع ۲۰ تا ۳۰ کیلومتری کمی افزایش می‌یابد و لایه‌ای را تشکیل می‌دهد که به حمایت از زیست‌کره دربرابر اثرات مخرب حاصل از این تشعشعات کمک می‌کند.


ازن 


مقادیر صنعتی ترکیبات تخریب‌کننده‌ی ازن که در اوایل تا اواسط قرن بیستم وارد اتمسفر شد، اثری مخرب بر این سپر محافظتی خصوصا در انتهای پایین زمین گذاشت؛ آنچه اساسا لایه‌ی نازکی از ازن بود، به سوراخ لایه‌ی ازن معروف شد و جهان برای رفع این مشکل متحد شد. در سال ۱۹۸۵، رهبران جهان گرد هم آمدند تا كنوانسیون وین را برای حمایت از لایه‌ی ازن را امضا کنند؛ وعده‌ای که بعدا به شکل پروتکلی برای توقف تولید مواد شیمیایی تخریب‌کننده‌ی لایه‌ی ازن در سرتاسر جهان طراحی شد. سه دهه بعد، شکاف در بخش محافظتی اتمسفر ناپدید شد.


 این یک داستان موفقیت است که ارزش تجلیل دارد. اگرچه هنوز تعداد انگشت‌شماری از گروه‌های سرکش، همچنان این آلاینده‌ها را تولید می‌کنند، پروتکلی که در مونترال امضا شد، نشان می‌دهد که انسان وقتی آینده‌ای پایدار را مقدم‌تر از سودهای تجاری خود قرار دهد، به چه موفقیت‌هایی دست پیدا می‌کند. اکنون داده‌های محکمی داریم که نشان می‌دهند این پروتکل مزیت بزرگ دیگری نیز داشته است. ریشاو گویال، دانشمند اقیانوس‌شناس و اقلیم‌شناس UNSW می‌گوید:


ازنظر جرم، گازهای گلخانه‌ای CFC هزاران برابر قوی‌تر از کربن‌دی‌اکسید هستند، بنابراین پروتکل مونترال نه‌تنها لایه‌ی ازن را نجات داد، بلکه بخش زیادی از گرمایش جهانی را نیز کاهش داد. این خبر مخصوصا برای قطب‌های زمین خبر خوبی است . اگر این اقدامات برای نجات لایه‌ی ازن انجام نشده بود، گازهای گلخانه‌ای مذکور می‌توانستند تا اواسط قرن جاری دمای شمالگان را تا ۴ درجه افزایش دهند. یخ‌های تابستانی در قطب شمال مانند قبل نیست اما طبق محاسبات پژوهشگران، به‌خاطر اقداماتی که درمورد CFC‌ها انجام شد، میزان یخ، در حال حاضر ۲۵ درصد بیشتر است.


اگرچه این موفقیت رضایت‌بخش است اما می‌دانیم کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. متیو انگلند از UNSW می‌گوید:


مونترال موجب حل شدن مشکل CFC شد و هدف بزرگ بعدی باید به صفر رساندن میزان انتشار کربن‌دی‌اکسید باشد.


این بار صرفا ایجاد توافقی مانند مونترال موجب حل مشکل نمی‌شود. اهدافی که در پروتکل کیوتو تعیین شده است، از برخی جهات ضعیف هستند. هدف این پروتکل کاهش دما فقط تا بخشی از یک درجه تا سال ۲۰۵۰ است، آن‌هم در تلاش برای محدود کردن فاجعه.


اما وظیفه‌ی پیش روی ما مانند مورد گذشته نیست. درمقایسه‌با اشتهای ما برای مواد شیمیایی تخریب‌کننده‌ی‌ لایه‌ی ازن، برای سوخت‌های فسیلی ولع بسیار بیشتری داریم. اگر در تاریخ درس‌هایی درمورد سیاست‌های جهانی وجود دارد، اکنون زمان آموختن از آن‌ها است. انگلند می‌گوید:


موفقیت پروتکل مونترال نشان می‌دهد که پیمان‌های بین‌المللی برای محدود کردن انتشار گازهای گلخانه‌ای واقعا مؤثر هستند؛ آن‌ها می‌توانند تأثیر مطلوبی روی اقلیم ما داشته باشند و می‌توانند به ما کمک کنند تا از رسیدن به سطوح خطرناک تغییرات اقلیمی اجتناب کنیم.

دسته : ,
برچست ها :
تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد