تکنولوژی - آرشیو 1398/9

موضوعات
Category

کدهای اختصاصی
Code

کدهای اختصاصی
Site Statistics

» بازديد امروز : 1
» بازديد ديروز : 0
» افراد آنلاين : 1
» بازديد ماه : 12
» بازديد سال : 12
» بازديد کل : 175
» اعضا : 0
» مطالب : 48

وردپرس چیست و چه کاربردی دارد؟


تاریخ انتشار پست : 1398/9/25 بازدید : 1

به احتمال زیاد اگر علاقه مند به حوزه راه اندازی کسب وکار اینترنتی هستید واژه وردپرس به گوش شما آشناست ، اما وردپرس چیست؟ و چرا ما باید برای راه اندازی کسب و کار اینترنتی از آن استفاده کنیم

وردپرس چیست؟

وردپرس یک نرم افزار متن باز با قابلیت توسعه میباشد که امکان راه اندازی یک وب سایت کامل و جامع را در کمتر از 5 دقیقه برای ما فراهم میکند.و شما در کوتاه ترین زمان ممکن بدون هیچ هزینه طراحی سایت و برنامه نویسی میتوانید از وردپرس برای راه اندازی وب سایت خود استفاده کنید.

کاربرد وردپرس چیست؟

به طور کلی میتوان گفت از وردپرس برای کارهای متفاوتی در حوزه وب میتوان استفاده کرد ، دلیل آن هم این است که وردپرس یک سیستم مدیریت محتوا میباشد ، و هر سیستمی که نیاز به ابزار مدیریت  دارد میتواند از وردپرس استفاده کند ، 

استفاده از وردپرس برای مدیریت سایت

یکی از کاربرد های اصلی وردپرس ، استفاده کردن از آن در جهت مدیریت و داینامیک کردن یک وب سایت میباشد ، یعنی ما کلیه امکانات مورد نظر را در وردپرس تعریف کنیم و در صورتی که قصد داشتیم تغییری در قسمتی از سایت ایجاد کنیم به راحتی میتوانیم از وردپرس و بدون دانش برنامه نویسی در جهت تغییر مورد نظر اقدام کنیم

استفاده از وردپرس برای مدیریت اپلیکیشن

اگر بخواهیم یکی دیگر از کارهایی که میتوان از طریق استفاده از وردپرس انجام داد را شرح دهیم ، استفاده از وردپرس برای مدیریت کردن اپلیکیشن های موبایل میباشد، بالاخره هر اپ یک سری تغییرات در قسمت های مختلف نیاز دارد و به عنوان یک برنامه داینامیک میبایست این تغییرات از طریق یک سیستم مدیریتی ایجاد و تغییر داده شود ، وردپرس اینجا میتوانید نقش یک سیستم مدیریتی را برای مدیریت کردن اپ موبایل ما ایفا کند

آخرین نکات

اینکه وردپرس چیست؟ و دقیقا چه امکاناتی دارد را شما میتوانید در مقاله جامع سایت کارسازشو مطالعه کنید ، و برای شروع و راه اندازی کسب و کار اینترنتی خود از این سیستم قدرتمند و محبوب استفاده کنید.


دسته : ,
برچست ها :


 بنا بر گزارش مرکز کنترل و پیشگیری بیماری در آمریکا، فصل آنفلوآنزای سال ۲۰۲۰-۲۰۱۹ شروع عجیبی داشته است و نوع غیرمعمولی از ویروس آنفلوآنزا در این فصل موجب بیماری شده است.



براساس جدیدترین گزارش مرکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC)، فعالیت آنفلوآنزا از ابتدای ماه نوامبر افزایش یافته است و انتظار می‌رود که این روند همچنان ادامه داشته باشد. در سال جاری، فعالیت ویروس چند هفته زودتر از سال‌های گذشته آغاز شده است. معمولا فصل آنفلوآنزا در آمریکا در پاییز آغاز می‌شود و اوج آن معمولا در فاصله‌ی ماه‌های دسامبر و مارس است. این فصل تا اواخر ماه مه ادامه پیدا می‌کند.


در طول ۳۶ سال گذشته، آنفلوآنزا اغلب در ماه‌های دسامبر و ژانویه رو به افزایش بود و در ماه فوریه به اوج خود می‌رسید. اما CDC می‌گوید، در زمستان سال جاری، احتمال اینکه اوج بیماری در ماه دسامبر باشد، ۴۰ درصد است.


درحالی‌که این فصل ممکن است در اوایل دوره‌ به اوج خود برسد، جنبه‌ی غیرمعمول آن این است که به‌وسیله‌ی سویه‌ی B از ویروس آنفلوآنزا هدایت می‌شود. این موضوع لزوما خبر بد یا خوبی نیست بلکه فقط غیرمعمول است. نوع B یکی از سه نوع ویروس آنفلوآنزا است که انسان را آلوده می‌کند. دو نوع دیگر A و C هستند که C بسیار خفیف است (نوع چهارم یعنی نوع D نیز وجود دارد ولی عمدتا موجب آلوده شدن گاوها می‌شود). در بیشتر فصول آنفلوآنزا ویروس نوع A، نوع غالب است. ویروس‌های نوع A با شماره‌گذاری حروف N و H نشان داده می‌شوند، مانند H1N1 و H3N2.


کد ویروسی

حروف H و N به ترتیب نشان‌دهنده‌ی هماگلوتینین (Ha یا H) و نورآمینیداز (Na یا N) است که هر دو مولکول‌های ویروسی‌اند که روی سطح خارجی ویروس دیده می‌شوند. مولکول هماگلوتینین به ذرات ویروسی کمک می‌کند که به سلول‌های موجود در مجاری تنفسی حمله کند و نورآمینیداز به ویروس‌های تازه تشکیل شده این امکان را می‌دهد که از ذره‌ی ویروسی جدا شده و خود را به سلول‌های دیگری در بدن میزبان برسانند و به آن‌ها حمله کنند. به دلیل اینکه مولکول‌های مذکور مربوط به ذره‌ی ویروسی هستند، می‌توانند به سیستم ایمنی در شناسایی ویروس آنفلوآنزا کمک کنند. ویروس‌های نوع A سریعا جهش پیدا کرده و آرایش مولکولی H و N آن‌ها تغییر می‌کند. به این خاطر، سیستم ایمنی نمی‌تواند آن‌ها را شناسایی کند یا شناسایی آن‌ها برای سیستم ایمنی بدن دشوار می‌شود. ۱۸ زیرگونه‌ی H و ۱۱ زیرگونه‌ی N شناخته شده است که در مجموع ۱۹۸ ترکیب ممکن را تشکیل می‌دهند.


ویروس آنفلوآنزا


ویروس‌های نوع A می‌توانند گونه‌های مختلفی مانند انسان، بسیاری از پستانداران و پرندگان را آلوده کنند. این امر به آن‌ها فرصت‌ زیادی می‌دهد که مولکول‌های H و N خود را تغییر داده و ترکیبات جدیدی را ایجاد کنند. گاهی اوقات، ترکیبات بسیار خطرناکی تشکیل می‌شود که می‌تواند در سرتاسر جهان شیوع پیدا کند، مانند آنفلوآنزای خوکی H1N1 مرگ‌باری که در فصل آنفلوآنزای ۲۰۱۰-۲۰۰۹ در جهان شیوع پیدا کرد. طبیعتِ همیشه درحال تغییر ویروس نوع A، علت اصلی این موضوع است که چرا آنفلوآنزا می‌تواند چنین کشنده باشد و ما باید هر فصل واکسن متفاوتی را دریافت کنیم.


مقاله‌های مرتبط:

آنفلوآنزا چیست؟ علائم، درمان و تأثیر واکسن در پیشگیری از این بیماری

آنفلوآنزا و سرماخوردگی چه تفاوت‌هایی با هم دارند؟

تفاوت بین عفونت ویروسی و عفونت باکتریایی چیست؟

ویروس‌های نوع B که در این فصل شیوع پیدا کرده‌اند، این رفتار را ندارند. مولکول‌های H و N موجود روی سطح آن‌ها با سرعت کمی تغییر ژنتیکی پیدا می‌کند. ویروس‌های نوع B تنها انسان‌ها را آلوده می‌کنند (و به‌ندرت فُک‌ها را). این امر موجب می‌شود آن‌ها فرصت کمتری برای ترکیب شدن با انواع دیگر و نوآرایی داشته باشند. از زمانی‌که ویروس‌های نوع B برای اولین‌بار در دهه‌ی ۱۹۴۰ کشف شدند، آن‌ها هیچ‌گاه موجب همه‌گیری جهانی نشدند. ویروس‌های نوع B، به‌جای ترکیب مولکول‌های H و N، عمدتا براساس تبار ژنتیکی خود شناسایی می‌شوند.


در دهه‌ی ۱۹۸۰، ژنتیک‌دانان چنین بیان کردند که ویروس‌های نوع B به دو تبار ژنتیکی مجزا تعلق دارند. آن‌ها از نام‌گذاری « B/ویکتوریا » برای اشاره به سویه‌ای که در استرالیا دیده شده بود و از « B/یاماگاتا» برای نشان دادن سویه‌ای که در کشور ژاپن پیدا شده بود، استفاده کردند.


ویروس‌های نوع B معمولا مسئول حدود یک‌سوم از بار بیماری آنفلوآنزا هستند. سال‌ها، پژوهشگران گمان می‌کردند که آن‌ها به‌علت تکامل آهسته و محدودیت میزبان، سویه‌های نسبتا خفیفی هستند. اما مطالعات اخیر نشان داده است که آن‌ها می‌توانند موجب بیماری شدید و گاهی مرگ‌و‌میر گسترده‌ای در یک فصل شوند. ویروس نوع B اغلب در کودکان تشخیص داده می‌شود.


نمودار


نتیجه‌ی آزمایش‌های آنفلوآنزا مثبت گزارش شده به CDC. بخش‌های سبز میله‌ها نشان‌دهنده‌ی ویروس‌های نوع B است


آخرین داده‌ها

طبق تازه‌ترین اطلاعات برنامه‌های نظارتی در کشور آمریکا، حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از ویروس‌های آنفلوآنزا که از نمونه‌های بیماران این فصل آنفلوآنزا جدا شده است، از نوع ویروس B بوده است. از این درصد، ۹۷ درصد از تبار B/ویکتوریا بودند. طی چند هفته‌ی گذشته، نسبت سویه‌های B/ ویکتوریا در بین موارد آنفلوآنزا-مثبت رو به افزایش بوده است. هنوز مشخص نیست که چرا B/ویکتوریا درحال افزایش است یا این افزایش چه پیامدهایی را برای سایر فصل آنفلوآنزا به‌دنبال دارد. اسکات پاولی، سخنگوی CDC، می‌گوید که پیش‌بینی آنفلوآنزا دشوار است و هنوز زود است که درمورد شدت احتمالی بیماری طی این فصل سخنی گفته شود.


همچنین باید توجه داشته باشیم که موارد ویروس نوع B در سال‌های اخیر نسبتا کم بوده است و این ویروس در فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ تقریبا دیده نشد. این امر بدان معنا است که به‌طور کلی ایمنی کمتری در جمعیت وجود دارد. البته آزمایش‌های اولیه نشان می‌دهند که سویه‌ای از ویروس که در جمعیت درحال گردش است، در واکسن آنفلوآنزای امسال نیز وجود دارد. همچنین انواعی از ویروس نوع A که در برخی از نمونه‌ها دیده شده ‌اند، نیز با سویه‌ی استفاده شده در واکسن همخوانی دارند.


واکسن


واکسینه شوید

به‌گفته‌ی پاولی، اطلاعات آزمایشگاهی کمی درمورد ویژگی ویروس‌های جمع‌آوری‌شده از ماه اکتبر وجود دارد، بنابراین هنوز نمی‌توان درمورد کارایی واکسن نتیجه‌گیری کرد. نگرانی‌هایی در این مورد وجود دارد که واکسن توصیه‌شده برای فصل آنفلوآنزای سال ۲۰۲۰ در نیمکره‌ی جنوبی، نسبت‌به واکسن تهیه‌شده برای نیمکره‌ی شمالی، حاوی انواعی متفاوتی از ویروس‌های B/ویکتوریا و H3N2 است. اما باز پیش‌بینی فصل آنفلوآنزا دشوار است و هنور زود است بگوییم چه اتفاقی خواهد افتاد.


پاولی می‌گوید فارغ از اینکه واکسن امسال تا چه حد با ویروس‌های در گردش تطابق داشته باشد، دریافت واکسن مهم است. واکسن می‌تواند شما را کاملا نجات دهد و از شیوع بیماری کم کند یا حداقل از شدت عفونت بکاهد. او می‌گوید:


دریافت واکسن آنفلوآنزا بهترین روش برای کاهش خطر ابتلا به آنفلوآنزا و درگیری با عوارض احتمالی شدید آن است.


طبق برآورد CDC، در فصل آنفلوآنزای سال جاری در کشور آمریکا، حداقل ۱/۷ میلیون مورد آنفلوآنزا رخ داده است که منجر به ۱۶ هزار مورد بستری و ۶۱۰ مورد مرگ شده است.

دسته : ,
برچست ها :


اقتصاد دیجیتال انقلابی است که تمام وجوه زندگی بشر را در می‌نوردد و هیچ گریزی از آن نیست. دیجیتالی شدن اقتصاد چه تأثیری بر زندگی بشر می‌گذارد؟



دنیا به‌سرعت به‌سمت دیجیتالی شدن در حرکت است. هیچ‌ بعدی از زندگی بشر نیست که تحت تأثیر دنیای دیجیتال قرار نگرفته باشد و طبیعتا اقتصاد نیز از این قاعده مستثنا نیست. در جهان امروز، ما با شکلی متفاوت از اقتصاد به‌نام اقتصاد دیجیتال رو‌به‌رو هستیم. اینترنت و شبکه‌های مجازی به‌شکل حیرت‌آوری اقتصاد را تحت تأثیر خود قرار داده‌اند؛ به گونه‌ای که امروزه می‌توان گفت هیچ کشوری نیست که بتواند بدون اینترنت اقتصاد خود را اداره کند. حتی کشورهای بسیار فقیر در آفریقا یا کشورهایی جنگ زده مانند افغانستان نیز برای انجام بسیاری از عملیات تجاری خود ملزم به استفاده از ابزار الکترونیک هستند.


در چنین دنیایی لزوم ایجاد زیرساخت‌هایی مناسب برای کشورها از اهمیت بیش‌ازپیش برخوردار خواهد بود. چه بخواهیم و چه نخواهیم، جهان فردا جهان هوش مصنوعی است. این موجی است که خواه ناخواه تمام کشورها را درمی‌نوردد. در این میان کشورهایی برنده خواهند بود که زودتر سوار موج شوند و کشورهایی که تعلل کنند، نخواهند توانست از پتانسیل‌های ایجادشده استفاده‌ی کامل را ببرند.


اقتصاد دیجیتال چیست؟

به زبان ساده اقتصاد دیجیتال «شبکه‌ای جهانی از اقتصاد و فعاليت‌های اجتماعی است که از طريق فناوری اطلاعات مانند اينترنت، موبايل و شبکه‌ها محقق شده است». در اقتصاد دیجیتال دو رکن اساسی وجود دارد:


تولید کالای دیجیتال

تولید کالای غیردیجیتال با استفاده از فرآیندها و ابزار دیجیتال

اقتصاد دیجیتال


در دنیای امروز شما هر لحظه در مواجهه با اقتصاد دیجیتال هستید. هنگامی که تاکسی اینترنتی می‌گیرید، هنگامی که از خرده‌فروشی آنلاین خرید می‌کنید، هنگامی که پولی حواله می‌کنید، برای مسافرت بلیت قطار می‌گیرید و حتی هنگامی که برای شریک تجاری‌تان پیامی می‌فرستید، تمام این‌ها را می‌توان در ذیل اقتصاد دیجیتال تعریف کرد. باتوجه به تمام این تفاسیر می‌توان گفت، مرزهای بین اقتصاد سنتی و اقتصاد دیجیتال بسیار کمرنگ شده است؛ به‌طوری‌که امروز نمی‌توان مرز مشخصی بین اقتصاد دیجیتال و غیر دیجیتال قائل شد.


پتانسیل‌های اقتصاد دیجیتال چیست؟

اقتصاد دیجیتال مانند تمام پدیده‌های نوظهور دنیا دارای پتانسیل‌های بالقوه‌ای است که می‌تواند باتوجه به ظرفیت‌های موجود در کشور به فعلیت درآید. خوشبختانه میزان نفود اینترنت و گوشی‌های هوشمند در ایران طی سالیان اخیر رشد چشمگیری داشته است و این رشد، بستری را فراهم آورده که شرکت‌های دانش‌بنیان و استارتاپ‌ها بتوانند در آن خدمات خود را ارائه دهند. همچنین وجود متخصصان بسیار زیاد در زمینه‌ی فناوری اطلاعات در کشور به پیشرفت بیش‌ازپیش دراین‌زمینه کمک می‌کند.


پتانسیل اقتصاد دیجیتال آنقدر زیاد است که کشورهایی مانند هند و اندونزی با استفاده از آن توانسته‌اند خود را به رده‌ی اقتصادهای نوظهور ارتقا دهند. همچنین فناوری‌های دیجیتال فرصت مناسبی را در اختیار شرکت‌های بین‌المللی قرار داده است تا بتوانند به بازارهای جهانی دسترسی پيدا کنند و اطلاعات محصولات و خدمات خود را به‌صورت آنلاین در اختيار مشتریان قرار ‌دهند. برای مثال ارزش تجارت کالا از طریق فروشگاه‌های آنلاین علی بابا و آمازون از سال ۲۰۱۲، ساليانه ۳۰ درصد افزایش داشته و ميزان فروش‌شان در سال ۲۰۱۶ بيش از ۷۰۰ ميليون دلار بوده است. در سال ۲۰۱۶ تقریبا ۵۰ ميليون شرکت بزرگ و کوچک جهان از طریق فيسبوک برای خود کسب‌وکار ایجاد کردند که این مقدار نسبت به سال ۲۰۱۴ افزایش دو برابری را نشان می‌داد.


استفاده از خدمات دیجيتال در بخش‌های مختلف جامعه می‌تواند نقش مهمی در توسعه کشورها داشته باشد. برای مثال در حوزه سلامت، فناوری تله مدیسين می‌تواند خدمات پزشكی باکيفيت را به‌راحتی و با هزینه‌ی کم در اختيار کاربران این فناوری قرار دهد و به بيمارستان‌ها و مراکز پزشكی این امكان را می‌دهد که بتوانند به متخصصان به‌راحتی دسترسی داشته باشند. در برخی از کشورهای آفریقایی برنامه‌های سلامت الكترونيكی در حال اجرا است. کنيا یكی از کشورهای پيشرو در این زمينه است که در سال ۲۰۱۵ همكاری خود را با گروه مِرک آغاز کرد. آن‌ها با مشارکت یكدیگر پلتفرم سلامت الكترونيكی تدوین کرده‌اند که در آن بيماران و ارائه‌دهندگان خدمات پزشكی را در نقاط دوردست از طریق انتقال اطلاعات و دانش و ویدئوکنفرانس با متخصصان در بيمارستان کنياتا پيوند می‌دهد و بدین وسيله کيفيت خدمات ارائه شده در این کشور افزایش و هزینه استفاده از خدمات پزشكی بسيار کاهش یافته است.


اقتصاد دیجیتال


استفاده از فناوری دیجيتال در حوزه بانكداری نيز تأثيرگذار است. فناوری موبایل بانک باعث شده که فعاليت‌های مالی سازمان‌ها با سرعت بيشتری انجام شود که برای توسعه بازار آن‌ها بسيار مفيد و مؤثر است. مورد دیگر در حوزه بانكداری این است که فناوری‌های دیجيتال می‌توانند پلتفرم‌های آنلاین ارتباطات همتا به همتا (peer to peer) را نيز پشتيبانی کنند. برای مثال در کشور اندونزی شرکت آمارثا از حالت یک مؤسسه مالی کوچک سنتی به یک شرکت فعال در فناوری‌های مالی (فینتک) تبدیل شده است. این شرکت از فناوری یادگيری ماشينی استفاده می‌کند که از روی داده‌های مربوط به رفتار افراد و تراکنش‌های مالی آن‌ها ميزان اعتبار آن‌ها را می‌سنجد و به افرادی که تا به حال هيچ سابقه اعتباری رسمی نداشته‌اند، تسهیلات بانكی اعطا می‌کند. استفاده این شرکت از چنين فناوری سبب توسعه و افزایش کارایی آن شده و ميزان وام پرداختی توسط آن به ميزان ۶۰۰ درصد افزایش یافته است. در کشوری که یک سوم جمعيت آن دارای حساب بانكی نيست، آمارثا ۱/۵ ميليون دلار وام به ۳۰٫۰۰۰ کارآفرین کوچک پرداخت کرده و سقف وام‌ها را از ۲۲۵ دلار به ۷۵۰ دلار افزایش داده؛ همچنين به ۲۳٫۰۰۰ نفر از زنان روستایی تقریبا ۴ ميليون دلار وام اعطا کرده است.


اقتصاد دیجیتال چگونه پیشرفت می‌کند؟

مقاله‌های مرتبط:

اقتصاد دیجیتال جنوب شرقی آسیا تا سال ۲۰۲۵ سه برابر خواهد شد

انقلاب صنعتی چهارم: ظهور اقتصاد خودمختار

فناوری‌های دیجيتال با ایجاد محيطی پویا و مناسب، سبب بهبود روند سرمایه‌گذاری کسب‌وکارها و اثربخشی فعاليت‌های کارآفرینانه آن‌ها می‌شوند. وابستگی بخش‌های اقتصادی به یكدیگر و نياز آن‌ها به فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات، جلوه‌گر نقش و اهميت اقتصاد دیجيتال در توسعه و نياز به سرمایه‌گذاری کسب‌وکارها در زیرساخت‌ها و فناوری‌های دیجيتال است.


یكی از شاخص‌های اندازه‌گيری ميزان توسعه اقتصاد دیجيتال که در اروپا استفاده می‌شود، شاخص اقتصاد دیجيتال و جامعه (DESI) است. با استفاده از این شاخص از پنج بُعد مختلف می‌توان عملكرد کشورهای عضو اتحادیه اروپا را در توسعه دیجيتالی بررسی کرد؛ این ابعاد عبارت‌اند از:


كيفيت و كمّيت اتصال: به‌عنوان معياری برای اندازه‌گيری ميزان توسعه زیرساخت‌های فيزیكی اینترنت و کيفيت آن‌ها.

سرمايه انسانی: توانایی منابع انسانی کشورها را در بهره‌برداری از فرصت‌های به وجود آمده ناشی از جامعه فناوری بررسی می‌کند.

استفاده از اينترنت: به فعاليت‌هایی که افراد به‌صورت آنلاین انجام می‌دهند اشاره دارد.

يكپارچگی تكنولوژی‌های ديجيتال: سطح دیجيتال‌سازی کسب‌وکارها و ميزان استفاده از فروش آنلاین را تعيين می‌کند.

خدمات عمومی ديجيتال: دیجيتال کردن خدمات عمومی ارائه شده را در قالب دولت الكترونيک اندازه‌گيری می‌کند.

کشورهای اروپایی با بررسی شاخص DESI می‌توانند حوزه‌هایی را تعيين کنند که از نظر سرمایه‌گذاری در اولویت قرار دارند. وجود چنین پروتکل‌هایی در ایران و الزام نهادهای قانون‌گذار و اجرایی به تبعیت از آن‌ها برای پیشبرد اهداف اقتصادی کشور بسیار لازم و ضروری است.


digital economy


اقتصاد دیجیتال و رشد اقتصادی

همان‌طور که گفته شد، فناوری‌های دیجيتال تأثير زیادی بر بخش‌های مختلف یک اقتصاد مانند بخش سلامت، آموزش و خدمات دولتی دارند. میزان رشد اقتصاد دیجیتال هرساله حدود ۱۰ درصد بوده که این مقدار از رشد سالیانه اقتصاد کل دنیا بیشتر است. در بازارهای نوظهور، اقتصاد مبتنی بر اینترنت هرساله بین ۱۲ الی ۲۵ درصد رشد می‌کند که این امر تأثيرات زیادی بر اوضاع اجتماعی، اقتصادی و سیاسی دارد.


در سال ۲۰۱۶ سهم اقتصاد دیجيتال از اقتصاد کل کشور چين به ۴/۳ تریليون دلار رسيده که این مقدار تقریبا ۳۰ درصد از توليد ناخالص داخلی این کشور است. همچنين در ايالات متحده ميزان سرمایه ایجاد شده توسط اقتصاد دیجيتال در سال ۲۰۱۶ به ميزان ۲/۱ تریليون دلار بوده که ۵/۶ درصد از توليد ناخالص داخلی این کشور را به خود اختصاص داده است. اين امر از اهميت روزافزون اقتصاد ديجيتال در جهان حكايت دارد.


دیجيتال‌سازی در کشورهای توسعه‌یافته تأثير بسزایی بر رشد اقتصادی داشته و سبب ارتقای بهره‌وری آن‌ها می‌شود

در دهه‌های اخیر دیجیتال‌سازی به‌عنوان یک عامل مهم اقتصادی در نظر گرفته می‌شود که به رشد اقتصادی شتاب می‌بخشد و ایجاد مشاغل جدید را تسهیل می‌کند. باتوجه به اینكه محیط فعلی اقتصاد جهانی بسیار ناپایدار است، سیاستگذاران می‌توانند با یاری فناوری‌های دیجیتال رشد اقتصادی و بازار نیروی کار را بهبود ببخشند. اقتصادهای توسعه‌یافته از بالاترین رشد اقتصادی برخوردار هستند و نسبت به اقتصادهای نوظهور تمایل زیادی به ایجاد مشاغل در این حوزه ندارند. در مقابل، تأثیر دیجیتال‌سازی بر اقتصادهای نوظهور به‌گونه‌ای بوده است که عمده تلاششان در زمينه‌ی ایجاد مشاغل جدید در حوزه دیجيتال انجام می‌شود.


یكی از مهم‌ترین دلايل تمایز تأثير فناوری‌های دیجيتال در کشورهای مختلف، تفاوت ساختار اقتصادی اقتصادهای توسعه‌یافته و نوظهور است. دیجيتال‌سازی در کشورهای توسعه‌یافته تأثير بسزایی بر رشد اقتصادی داشته، سبب ارتقای بهره‌وری آن‌ها شده و موجب می‌شود که مشاغل با مهارت‌های پایين و ارزش‌افزوده کم در این کشورها حذف و به بازارهای نوظهور با نيروی کار ارزان‌تر منتقل شوند. در مقابل، اقتصادهای نوظهور مبتنی بر صادرات هستند و توسط بخش‌های تجاری اداره می‌شوند؛ آن‌ها غالباً تمایل دارند تا از منافع حاصل از دیجيتال‌سازی در بازار نيروی کار بهره گيرند. سياست‌گذاران می‌توانند با طی سه مرحله آثار ناشی از دیجيتال‌سازی را کنترل کنند. اول باید برای بخش‌هایی که تمایل به حداکثر کردن دیجيتال‌سازی در آن‌ها دارند، طرح‌هایی دیجيتالی تدوین کنند. دوم باید ظرفيت‌های لازم را تهيه و افراد را به اجرای این طرح‌ها تشویق نمایند. سوم برای ایجاد یک اکوسيستم جامع از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات و برای جذب و بهره‌برداری از خدمات دیجيتال، باید با صنایع، مصرف‌کنندگان و نهادهای دولتی ارتباط قوی برقرار کنند.


اقتصاد دیجیتال و ایجاد شغل

در گذشته اقتصادها از تغييرات فناورانه منافع بسياری به دست می‌آوردند، اما کسب این منافع سال‌های زیادی به طول می‌انجاميد. امروزه تأثيرات فناورانه سرعت پيشرفت جوامع را دو چندان کرده است. نفوذ اینترنت، تلفن‌های همراه و دسترسی به داده و اطلاعات با سرعت بسيار زیادی در حال رشد هستند. تغييرات سریع فناورانه و جریان اطلاعات، در بازار نيروی کار تغييرات قابل‌ توجهی را به وجود آورده‌اند و آینده‌ی مشاغل را تغيير داده‌اند. درحالی‌که این تحولات رشد اقتصادی، مشاغل و مهارت‌های جدیدی را به‌همراه دارند، از سوی دیگر ممكن است به اتوماتيک کردن وظایف معمولی منجر شده و موجب حذف برخی از افراد در جریان کار شوند. با این حال توانایی استفاده از فرصت‌های به وجود آمده و عبور از موانع بالقوه به‌طور کامل به دست نيامده و بسياری از افراد جوامع ممكن است به‌علت ناآگاهی از این تحولات و نبود امكانات لازم برای سازگاری با آن‌ها، آسيب‌های جبران‌ناپذیری را متحمل شوند. برخلاف تغييرات فناورانه گذشته که فقط کارکنان کم‌مهارت را تحت تأثير قرار می‌دادند، امروزه سرعت بالای تغييرات کل نيروی کار جهان را در هر سطح از مهارت متأثر کرده‌اند. بنا بر مطالعات انجام شده توسط سازمان همكاری و توسعه اقتصادی در ۲۱ کشور توسعه‌یافته دنيا، ۹ درصد از مشاغل قابليت انجام به‌صورت خودکار را دارند که این مقدار در سایر کشورها بين ۶ تا ۱۲ درصد متغير است. همچنين کارکنان با سطح تحصيلات پایين با احتمال بيشتری نسبت به دیگر کارکنان در معرض خطر جایگزینی با فناوری‌های جدید هستند، درحالی‌که ۴۰ درصد از کارکنان با مدرک آموزش متوسطه و کمتر از ۵ درصد کارکنان با تحصيلات عالی نيز با چنين خطری مواجه هستند. طی مطالعاتی که در سال ۲۰۱۰ در آمریکا انجام شده است، یک فرد با درآمد ساعتی ۲۰ دلار به احتمال ۸۳ درصد شغل خود را از دست خواهد داد، حتی افرادی با درآمد ساعتی ۴۰ دلار نیز به احتمال ۳۱ درصد شغل خود را به یک ماشین واگذار خواهند کرد.


اقتصاد دیجیتال


اما اين يک وجه ماجرا است. تكنولوژی همواره بيش از آنكه مشاغل را از بين ببرد آن‌ها را به‌وجود آورده است. تنها چيزی كه در اين ميان تغيير خواهد كرد نوع نگاه و مهارت‌هايی است كه افراد بايد فرا بگيرند. چند نمونه از اين مهارت‌ها عبارت است از:


یادگیری روش‌های کسب درآمد برپایه‌ اینترنت

توانایی کار با فناوری‌های دیجیتال

آشنایی با ویژگی‌های ارتباطی و رفتاری در عصر دیجیتال

قدرت ایجاد و حل مسئله

برخورداری از ذهنیت رشد و یادگیری دائمی

برخورداری از تخصص در انجام وظایف

افرادی که نتوانند با این موج همراه شوند و این توانایی‌ها را در خود ایجاد کنند به‌سادگی از چرخه‌ی شغلی کنار زده خواهند شد یا به مشاغلی با سطح درآمد پایین‌تر منتقل می‌شوند. اما افرادی که بتوانند خود را با شرایط جدید وفق دهند قطعا می‌توانند ارتقای شغلی مناسبی را تجربه کنند. دنیای دیجیتال به‌خاطر ماهیت تخصصی و حرفه‌ای خود باعث ایجاد مشاغل زیاد و با درآمد بالا شده است؛ مشاغلی مانند تحلیلگر دیجیتال، متخصص کلان داده، متخصص هوش مصنوعی، معمار واقعیت مجازی، تحلیلگر وب و... همگی از جمله مشاغل پردرآمد در دنیای اقتصاد دیجیتال هستند که اگرچه به‌شدت نیاز به تخصص دارند اما می‌توانند جایگزینی برای مشاغل کم‌بازده و سخت قدیمی باشند.


دیجیتالی شدن نه‌تنها باعث ایجاد مشاغل جدید بلکه باعث افزایش بهره‌وری در مشاغل قدیمی نیز خواهد شد

نکته‌ی دیگر اینکه ایجاد شغل در دنیای دیجیتال با سرمایه کمتری انجام می‌شود؛ به‌علاوه باعث افزایش بهره‌وری در مشاغل قدیمی می‌شود. تاکسی‌های اینترنتی میزان بهره‌وری تاکسی‌ها را تا حد بسیار زیادی افزایش داده‌اند و اگرچه باعث از بین رفتن مشاغلی با بازده‌ی پایین مانند تاکسی‌های سنتی شده‌اند، مشاغل جدیدی را ایجاد کرده‌اند که می‌توان گفت بسیار کاراتر هستند، یا شرکت‌های خرده‌فروشی آنلاین. در گذشته افراد برای فروش محصولات خود مجبور بودند این محصولات را در فروشگاه‌های سطح شهر به‌صورت محدود به نمایش بگذارند و جای تعجب نیست که بدانیم عمدتا با شکست مواجه می‌شدند. اما امروزه افراد می‌توانند به‌راحتی با قراردادن محصولات خود در بستر شبکه‌های مجازی محصولات خود را در لحظه به هزاران نفر در سرتاسر کشور ارائه دهند. این امکان تا پیش از به‌وجود آمدن این بستر عملا غیرممکن بود. پس باید توجه داشت که دیجیتالی شدن نه‌تنها باعث ایجاد مشاغل جدید بلکه باعث افزایش بهره‌وری در مشاغل قدیمی نیز خواهد شد.


نتیجه‌گیری و جمع‌بندی

همان‌طور که گفته شد، اقتصاد دیجیتال به‌همراه خود مزایا و معایبی خواهد آورد. تکنولوژی‌های جدید همواره باعث تغییرات در سطح کلان اجتماع و فرهنگ شده‌اند. گاهی باعث بهبود و گاهی سبب عقب‌گرد اجتماعی بوده‌اند اما هیچ‌گاه متوقف نشده‌اند. در مورد اقتصاد دیجیتال نیز وضع به همین صورت است. دولت‌ها باید با ایجاد فرهنگ مناسب، مطالعات مستمر و افزایش سطح دانش خود نسبت به تکنولوژی‌های جدید از معضلات و مشکلات آن‌ها آگاه شوند و در راستای توانمندسازی مردم و جامعه بکوشند. باید توجه داشت که در تاریخ، همواره تکنولوژی بوده باعث جایگاه کشورها شده است. اگر کشور ما بخواهد در زمره‌ی کشورهای تأثیرگذار در حیطه‌ی اقتصاد جهانی قرار بگیرد، مجبور به استفاده از پتانسیل‌های ایجاد شده دراین‌زمینه است؛ علاوه‌بر این به‌علت شرایط خاص کشور این اجبار صد چندان نیز می‌شود.


عمده مشکلاتی که برای پیاده‌سازی اقتصاد دیجیتال در کشور با آن‌ها مواجه هستیم عبارت‌اند از:


زیرساخت‌های ضعيف برای افزایش ظرفيت توليد

منابع مالی محدود

کم بودن ميزان نوآوری در سازمان‌ها

نداشتن دانش فناورانه کافی

نبود افراد با مهارت‌های لازم و فقدان آموزش مناسب

ناتوانی در جذب استعدادهای هوشمندانه فناوری

نبود قوانین مشخص در حیطه مالکیت معنوی

عدم اطمینان کسب‌وکارها به سیستم اجرایی و نبود سازوکار مدون

نبود بستر مناسب اینترنتی در کشور

(در جدیدترین مورد) نبود اطمینان از قطع دائمی اینترنت

یکی از الزامات مهم برای توسعه اقتصاد دیجیتال، تعامل با دنیا است؛ برای این کار لازم است دولت و نهادهای مربوطه تمام تلاش خود را به‌منظور افزایش تعامل یادشده انجام دهند. امضای پیمان‌نامه‌های دوطرفه با کشورهای مختلف، امضای پیمان‌نامه‌های همکاری مشترک، افزایش تعامل تکنولوژیکی و اهمیت دادن به قشر متخصص در کشور، ایجاد بستر مناسب برای سرمایه‌گذاری عموم مردم در شرکت‌های فناوری‌محور، افزایش بستر برای استفاده امن، آسان و مطمئن از امکانات دیجیتالی و... از جمله کارهایی است که دولت باید برای پیشبرد اهداف کشور در راستای بهبود وضعیت اقتصاد دیجیتال در کشور انجام دهد.

دسته : ,
برچست ها :


کارشناسان در سال ۲۰۱۰ پیش‌بینی می‌کردند که کامپیوترهای شخصی به پایان عمر رسیده‌اند. امروز پس از گذشت یک دهه، این محصولات زنده‌تر از همیشه هستند.



در گذشته‌ای نه‌چندان دور، اندیشمندان حوزه‌ی فناوری پیش‌بینی می‌کردند که تا سال ۲۰۲۰، مفهوم کامپیوتر شخصی به‌صورتی که می‌شناسیم، دیگر وجود خارجی نداشته باشد. درواقع آن‌ها انقراض PC را پیش‌بینی کرده بودند. با نگاهی به گذشته حتی می‌توان تاریخ دقیق مرگ کامپیوتر شخصی را هم شناسایی کرد. ۲۷ ژانویه‌ی ۲۰۱۰، زمانی‌که استیو جابز در استیجی در سان‌فرانسیسکو از آیپد رونمایی کرده بود، نیکولاس کار در نیو ریپابلیک مقاله‌ای با این عنوان منتشر کرد: «کامپیوتر شخصی امروز رسما مرد».


رسانه‌های متعدد با شروع دهه‌‌ی ۲۰۱۰، مقاله‌هایی را با موضوع مرگ کامپیوترهای شخصی منتشر کردند. CNN Money چند ماه پس از معرفی آیپد به‌نوعی آگهی درگذشت کامپیوتر شخصی را با تکیه بر نمودارها و تصاویر متعدد منتشر کرد: «پایان کامپیوتر شخصی دسکتاپ». چند سال بعد و در آوریل ۲۰۱۳، فوربز که هنوز به‌دنبال ضربانی از زندگی در دنیای کامپیوتر شخصی بود نوشت: «مرگ کامپیوتر شخصی اغراق‌شده نبوده است». وایدر در میانه‌ی همین دهه با تکیه بر کلیشه‌ی مرسوم در میان رسانه‌های فناوری با قیدی مبهم به مرگ مفهوم PC اشاره کرد: «مرگ کامپیوتر شخصی آن‌چنان اغراق‌شده نبوده است».


مقاله‌های مرتبط:

چه زمانی کامپیوترهای ویندوزی قدیمی‌ می‌شوند و باید آن‌ها را ارتقا داد؟

چه آینده‌ای در انتظار کامپیوترهای شخصی رومیزی است؟

در سال ۲۰۱۷، رسانه‌ی The Inquirer که همیشه به موضوعات بحث‌برانگیز علاقه دارد، تیتری مخالف با جریان دهه نوشت و بیماری به‌نام کامپیوتر شخصی را زنده و سالم تفسیر کرد. آن‌ها در مقاله‌ی خود نوشتند: «کامپیوتر شخصی هنوز نمرده و بازار آن درحال تثبیت است».


امروز یک دهه از اولین پیش‌بینی‌های مرگ کامپیوتر شخصی می‌گذرد و صنعت مذکور، سالانه بیش از ۲۵۰ میلیون کامپیوتر شخصی به فروش می‌رساند. چنین آماری برای صنعتی که یک دهه پیش در مرز مرگ و زندگی قرار داشت، عالی محسوب می‌شود. شاید دلیل عدم انقراض صنعت کامپیوتر شخصی، هماهنگ شدن آن‌ها با روندهای جهانی باشد. به‌علاوه پلتفرم‌های رقیب نیز نتوانستند تمامی وظایف متمرکز بر کامپیوتر شخصی را به‌خوبی برعهده بگیرند.


دنیای امروز فناوری در آستانه‌ی سال ۲۰۲۰ چه تفاوتی با گذشته دارد؟ برای درک بهتر و مقایسه‌ی وضعیت پیشین و اکنون جهان، باید سفری به سال ۲۰۱۰ داشته باشیم.


چشم‌انداز رقابتی

برای درک رویکرد جدید دنیای فناوری و روندهایی که از سال ۲۰۱۰ شروع می‌شدند، نیازی به داشتن تخصص در این حوزه نبود. دستگاه‌های موبایل قدرتمند در آن زمان به کاربران امکان می‌دادند تا وظایفی را به‌راحتی انجام دهند که قبلا تنها توسط کامپیوترهای شخصی قابل انجام بود. تحول مذکور در فناوری باعث شده بود که سهم عمده‌ای از تقاضا برای کامپیوتر شخصی کاهش پیدا کند. اگرچه هنوز درخواست جزئی از سمت مشتریان کسب‌وکاری و تجاری وجود داشت.


netbook


اولین قربانی تحول فناوری در ابتدایی دهه‌ی ۲۰۱۰، نِت‌بوک بود؛ دسته‌ای از کامپیوترهای شخصی که مجهز به پردازنده‌های ضعیف اتم بودند و نمایشگرهایی کوچک‌تر از لپ‌تاپ‌های پایین‌رده داشتند. طراحی و تولید نت‌بوک بر این فرضیه استوار بود که مصرف‌کننده‌ی عادی متوجه تفاوت آن‌ها با لپ‌تاپ پایین‌رده نمی‌شود.


مصرف‌کننده‌ها در ارتباط با نت‌بوک‌ها، برخلاف پیش‌بینی طراحان و کارشناسان عمل کردند. آن‌ها متوجه تفاوت چشم‌گیری میان نت‌بوک و لپ‌تاپ عادی می‌شدند. نت‌بوک‌ها محصولاتی کند، زشت و کم‌ارزش بودند. درواقع با هر بار کار کردن با نت‌بوک شخص به یاد می‌آورد که با کمی هزینه‌ی بیشتر، امکان خرید کامپیوتری بسیار بهتر را داشت. به‌هرحال دسته‌ی نت‌بوک پیش از متوجه شدن کارشناسان و تولیدکننده‌ها، از بین رفت.


تولیدکننده‌های کامپیوتر شخصی هم‌زمان با مرگ نت‌بوک متوجه شدند که دو دسته از مشتریان، حاضر به پرداخت هزینه‌های بیشتر برای PC هستند: مشتریان تجاری و گیمرها. با ظهور چنین نظریه‌ای، تولیدکننده (OEM) سرمایه‌گذاری عظیم روی دسته‌های مذکور را شروع کردند.


pc


سخت‌افزار

پیکربندی کامپیوترهای شخصی دسکتاپ (همان‌هایی که با کیس‌های بزرگ یا فرم‌فاکتورهای کوچک سنتی می‌شناسیم) در یک دهه‌ی گذشته پیشرفت زیادی نکرده است، اما کامپیوترهای شخصی همراه، شاهد تحولات زیادی بوده‌اند. برای درک هرچه بهتر تحول ایجادشده در دنیای کامپیوترهای شخصی همراه، کافی است نگاهی به مقاله‌های ۱۰ سال پیش با موضوع برترین لپ‌تاپ‌های سال بیندازید. با مقایسه‌ی محصولات سال ۲۰۱۰ با نمونه‌های امروزی، چند مورد بیش از همه به چشم می‌خورد:


سبک‌تر و باریک‌تر

مک‌بوک ایر دستگاهی بود که اکثر تولیدکننده‌ها مسیر طراحی آن را تقلید کردند

می‌توان ادعا کرد که همه‌ی تولیدکننده‌های کامپیوتر شخصی در یک دهه‌ی گذشته، سعی در شبیه‌سازی مک‌بوک ایر داشته‌اند. کارشناسان دنیای لپ‌تاپ در سال ۲۰۱۰، محصول کوپرتینویی‌ها را لپ‌تاپ انقلابی سال نامیدند. آن‌ها لپ‌تاپ یک کیلوگرمی و ۱/۳ کیلوگرمی اپل را «فوق سبک» نامیدند. امروز اکثر کامپیوترهای شخصی پرچم‌دار بازار، از لحاظ وزن و ضخامت، مشخصات مشابه یا حتی بهتر دارند. محدودیت‌هایی همچون ابعاد باتری و کیبورد، امکان باریک‌تر و سبک‌تر کردن کامپیوترهای شخصی را از بین می‌برد. به‌هرحال کامپیوترهای امروزی دیگر تقریبا نیازی به درایو نوری ندارند و یکی از محدودیت‌ها از بین رفته است.


مک بوک ایر


نمایشگرهای لمسی و محصولات دو در یک

مایکروسافت در سال ۲۰۱۰ اولین رونمایی‌هایش را از کامپیوترهای شخصی لمسی مجهز به ویندوز ۷ انجام داده بود، اما رونمایی از آیپد، به‌نوعی آن‌ها را به سایه راند. تا سال ۲۰۱۵، دسته‌ی محصولات لمسی به‌نوعی متحول شده بود و شاهد دستگاه‌های دو در یک در مقیاس بیشتر بودیم. امروز نمایشگرهای لمسی به قابلیتی مرسوم در کامپیوترهای ویندوزی تبدیل شده‌اند، اما خبری از آن‌ها در خانواده‌ی اپل مک‌بوک نیست.


laptop


استاندارد شدن SSD

در سال ۲۰۱۰، هارد درایو سنتی، سخت‌افزاری مرسوم در کامپیوترهای شخصی بود. در آن زمان دستگاه‌هایی با سرعت چرخش ۷،۲۰۰ دوردردقیقه، عالی محسوب می‌شدند. درایو SSD در سال ۲۰۱۰ گزینه‌ای گران‌قیمت بود که تنها برخی کاربران آن را تهیه می‌کردند. در سال‌های بعد، قیمت SSD به‌مرور کاهش یافت و افت شدید قیمتی در بازار آن مشاهده شد. امروز دیگر به‌سختی می‌توانید کامپیوتر شخصی همراهی را با هارد درایوهای سنتی تصور کنید.


عمر بهتر باتری

در سال ۲۰۱۰ بنچمارک باتری با عمر پنج تا ۶ ساعت، قابلیتی خوب محسوب می‌شد و کارایی واقعی نیز قطعا پایین‌تر از آن آمار بود. فناوری باتری از آن سال‌ پیشرفت قابل‌توجهی را تجربه کرد و تجهیزات دیگر همچون پردازنده‌های مرکزی، تراشه‌های دیگر و نرم‌افزارهای سیستمی نیز مجهز به قابلیت مدیریت مصرف باتری شدند. کامپیوترهای شخصی مدرن، امروز شارژدهی باتری دو برابری را نسبت به اجداد خود در یک دهه‌ی پیش ارائه می‌کنند.


surface


تکامل پورت‌ها

با نگاهی به محصولات یک دهه‌ی پیش در دنیای لپ‌تاپ، تعداد و طراحی پورت‌ها بیش از همه به چشم می‌آید. به‌عنوان مثال Alienware M11x را تصور کنید که در دسته‌ی محصولات گیمینگ عرضه شد. شرکت سازنده، لپ‌تاپ خود را یک محصول پردازش گرافیکی قوی با ابعاد ۱۵ اینچ و در فرم فاکتور ۱۱ اینچ معرفی می‌کرد. محصول مذکور نسبت به رقبا کوچک‌تر بود، اما در سمت چپ آن تعداد زیادی پورت دیده می‌شد. پورت‌های مجزای VGA، HDMI، DisplayPort به‌همراه اترنت و USB و IEEE 1394، کل سمت چپ لپ‌تاپ ایلین‌ور را اشغال کرده بودند. تمامی پورت‌های مذکور امروز با یک یا دو پورت USB-C جایگزین شده‌اند.


alienware


نرم‌افزار و خدمات

یک دهه‌ی پیش، اکثر نرم‌افزارها به‌صورت نصبی ارائه می‌شدند و ذخیره‌سازی ابری تنها یک مفهوم جذاب و نوپا بود. آفیس ۳۶۵ تا سال ۲۰۱۱ هنوز معرفی نشده بود و وان‌درایو تا سال ۲۰۱۴ به‌نام اسکای‌درایو و با امکاناتی محدود فعالیت می‌کرد. درواقع محدودیت سرعت در یک دهه‌ی پیش، مانع از عرضه‌ی خدمات و تجربه‌ی یکپارچه‌ و همه‌جانبه‌ی ابری می‌شد.


لپ تاپ دو در یک


امروزه خدمات ابری به‌لطف اتصال همه‌جانبه‌ی بی‌سیم و سرعت‌های بسیار بیشتر، دیگر عجیب و غیرقابل دسترس نیست. به‌همین ترتیب، سرویس‌های مبتنی بر وب در حال ازبین‌بردن آخرین بازمانده‌های نسل نرم‌افزارهای نصبی هستند. تا میانه‌ی دهه‌ی گذشته، روند تغییر مسیر به سمت سرویس‌های ابری در مایکروسافت با شتاب بالایی پیش‌ می‌رفت. به‌هرحال می‌توان آن‌ها را مهم‌ترین شرکت صنعت کامپیوتر شخصی دانست که در شکل‌گیری روند جدید مؤثر بوده‌اند.


مایکروسافت را می‌توان پیش‌گام تحول به سمت نرم‌افزارهای ابری دانست

تحول خدمات ابری و نرم‌افزارها، تأثیری دوگانه بر کامپیوترهای شخصی همراه داشت. در وهله‌ی اول، نیازهای ذخیره‌سازی محصولات کاهش یافت. امروزه یک درایو ۱۲۸ گیگابایتی SSD برای یک کامپیوتر میان‌رده مناسب محسوب می‌شود. ثانیا، گزینه‌های اتصال بی‌سیم نیز به‌لطف تکامل استانداردهای وای‌فای بهبود یافته‌اند. به‌علاوه با ظهور کامپیوترهای شخصی مبتنی بر پردازنده‌ی آرم و گسترش شبکه‌ی مخابراتی 5G، احتمالا در آینده‌ی نزدیک شاهد تکاملی سریع در اتصال اینترنتی سلولی خواهیم بود.


یکی از تحولات مهم یک دهه‌ی گذشته در حوزه‌ی نرم‌افزار، در به‌روزرسانی سیستم‌عامل‌ها رخ داد. زمانی به‌روزرسانی یک سیستم‌عامل فرایندی گران‌قیمت محسوب می‌شد و امروز اکثر آن‌ها به‌صورت رایگان به‌روزرسانی می‌شوند. اپل در سال ۲۰۱۳ رویکرد دریافت هزینه برای به‌روزرسانی OS X را پایان داد و مایکروسافت با عرضه‌ی ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۵ همین روند را پیگیری کرد. درنتیجه‌ی روندهای مذکور، عمر مفید یک کامپیوتر شخصی می‌تواند بیش از سه یا چهار سال باشد که در گذشته شاهد آن بودیم. قبلا پس از دوره‌های سه تا چهار ساله، عرضه‌ی نسخه‌های کاملا جدید یا چرخه‌ی به‌روزرسانی بزرگ شروع می‌شد.


استیو بالمر


امروزه اشتراک سخت‌افزار به‌جای مالکیت کامپیوتر شخصی، مفهومی مرسوم در دنیای فناوری محسوب می‌شود. شاید این تغییر را بتوان یکی از جذاب‌ترین توسعه‌ها در بازار کامپیوتر شخصی دانست که در ادامه‌ی تحول‌‌های سخت‌افزاری رخ داد. مایکروسافت با Surface All Access for Business چنین خدماتی را ارائه می‌دهد. دل نیز سرویسی مشابه به‌نام PC as a Service یا PCaaS دارد که نمونه‌ای کامل‌تر از مفهوم را به‌همراه دارد. هر دو برنامه به کاربر امکان می‌دهد که یک کامپیوتر شخصی کاملا جدید را بدون هزینه‌ی اضافه و تنها با پرداخت هزینه‌ی ماهانه اجاره کرده و پس از گذشت ۳۶ تا ۴۸ ماه، آن را با کامپیوتر شخصی جدید تعویض کند. دل در پایان دوره‌ی مذکور، با پیاده‌سازی رویکردهای امنیتی، همه‌ی داده‌های موجود را پاک کرده و کامپیوتر را بازیافت می‌کند.


تولیدکننده‌ها

در شروع دهه‌ی کنونی و کمی پیش از عرضه‌ی آیپد اپل، کامپیوتر شخصی برای مصرف‌کننده‌هایی که وظایف مرسوم آنلاین همچون خرید و خواندن اخبار را انجام می‌دادند، محصولی الزامی بود. امروز به‌نوعی بازار مصرف‌کننده برای کامپیوترهای شخصی از بین رفته است و سه شرکتی که بیشتر روی کامپیوترهای شخصی تجاری سرمایه‌گذاری کرده بودند، سهم اصلی فروش را به خود اختصاص می‌دهند: HP و دل و لنوو. درمقابل شرکت‌هایی همچون توشیبا و فوجیتسو که زمانی زیباترین طراحی‌ها را عرضه می‌کردند، از بازار خارج شدند.


surface


عضو جدید تولیدکننده‌های کامپیوتر شخصی که در دهه‌ی حاضر به خانواده‌ی تولیدکننده‌ها اضافه شد، اکثر کاربران و کارشناسان را شوکه کرد و البته روندی سینوسی داشت. مایکروسافت در سال ۲۰۱۲ از اولین نسخه‌ی سرفیس RT و سرفیس پرو رونمایی کرد که به گواه بسیاری، حرکت شجاعانه‌ای محسوب می‌شد. ازطرفی، شکست RT در بازار، شرم‌ساری گران‌قیمتی را برای ردموندی‌ها به‌همراه داشت. به‌هرحال پایداری آن‌ها در بازار مذکور و موفقیت نهایی با خانواده‌ی سرفیس و تبدیل کردن آن به برندی چندین میلیارد دلاری، تنها برای افرادی عجیب بود که سرسختی مایکروسافت را در حوزه‌های دیگر ندیده بودند.


از میان تغییرهای مهمی که در دهه‌ی گذشته رخ داد، شاید سرنوشت کامپیوترهای شخصی اپل را بتوان بزرگ‌ترین رخداد دانست. آن‌ها دهه را با دستگاهی انقلابی شروع کردند که به‌نوعی یک دسته‌ی جدید به خانواده اضافه کرد. مک‌بوک ایر دستگاهی بود که بسیاری تولیدکننده‌ها را به شبیه‌سازی طراحی و ساختار تشویق کرد.


برخی کارشناسان می‌گویند، کوپرتینویی‌ها از آن زمان گویی توجه خود را آن‌طور که باید و شاید به خانواده‌ی کامپیوترهای شخصی معطوف نکرده‌اند و مک در وضعیت مناسبی نیست. سخت‌افزار نه‌چندان خوب، کیبوردهایی که از چالش‌های متعدد رنج می‌برند و سیستم‌عاملی که پر از باگ است. همان کارشناسان می‌گویند شاید به‌جای مرگ کامپیوتر شخصی، مرگ مک در دهه‌ی گذشته رخ داده باشد.


نظر شما چیست؟ آیا روزی می‌توان شاهد خروج کامل کامپیوترهای شخصی از دنیای فناوری بود؟

دسته : ,
برچست ها :


 نیکون یکی از اولین برندهای تولید دوربین عکاسی در جهان بوده که پس از یک قرن فعالیت، هنوز نامی معتبر در این صنعت است.



نیکون (Nikon Corporation)، شرکتی ژاپنی با حوزه‌ی فعالیت بین‌‌المللی است که مرکز فعالیت آن در توکیو قرار دارد. این شرکت، با محصولات متنوع در حوزه‌ی اپتیک و تصویربرداری شناخته می‌شود.



محصولاتی همچون انواع دوربین عکاسی، لنز دوربین، دوربین‌های دوچشمی،‌ میکروسکوپ، برخی لنزهای پزشکی، ابزارهای اندازه‌گیری، دوربین اسلحه، تلسکوپ‌های زمینی و تجهیزات آزمایشگاهی تولید نیمه‌هادی‌ها، در دسته‌بندی محصولات نیکون قرار دارند. شاید عموم مردم، نیکون را با دوربین‌های عکاسی بشناسند، اما این برند در محصولات دیگر هم آمار قابل‌توجهی دارد و دومین تولیدکننده‌ی بزرگ تجهیزات نوری تولید نیمه‌هادی‌ در جهان محسوب می‌شود.


تاریخچه‌ی تأسیس

داستان نیکون، به ابتدای قرن بیستم باز می‌گردد. زمانی‌که ژاپن در مسیر نوآوری‌های تازه قرار داشت و جامعه‌ی آن به سمت مدرن شدن پیش می‌رفت. در آن سال‌ها، نیاز به پیشرفت در همه‌ی صنایع حس می‌شد و اپتیک نیز یکی از مرزهای فناوری بود.



اولین مرکز تولیدی نیکون که با نام نیپون تأسیس شد


نیکون ابتدا با نام Nippon Kagaku K.K یا Japan Optical Industries شروع به کار کرد. کویوتا ایواساکی، این شرکت را در ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۷ در توکیو تأسیس کرد. اولین محصولات شرکت، میکروسکوپ و ابزارهای اپتیکی اندازه‌گیری فاصله بودند که با تمرکز بر بازار داخلی تولید می‌شدند. ایواساکی، برادرزاده‌ی بنیان‌گذار میتسوبیشی و در آن زمان، مدیر کل شرکت مذکور بود.


ایواساکی از مدیرانی بود که به اهمیت پیشرفت ژاپن در آن سال‌ها پی برد. به‌علاوه، او می‌دانست که تولید تجهیزات نوری یکی از نیازهای ملی کشور است. درنتیجه‌ی همین ایده‌ها و اعتقادات، برنامه‌ریزی برای تأسیس یک شرکت در صنعت اپتیک نهایی شد. شرکت نیپون ترکیبی از بخش تولید تجهیزات اپتیکی Toyo Keiki، بخش تولید آینده‌ی Iwaki Glass، و Fuji Lens Manufactirung بود. ترکیب شرکت‌های دیگر در شروع فعالیت، نشان می‌داد که ایواساکی برنامه‌هایی جدی برای شرکت خود دارد.


نیپون برای شروع فعالیت خود قطعا به مراکز تولیدی و کارخانه نیاز داشت. آن‌ها ابتدا در سال ۱۹۱۸ تحقیقات برای ساخت لنزهای اپتیکی را شروع و پس از چند شکست، آن را متوقف کردند. پس از مدتی، نیاز به تأمین لنزها در داخل شرکت طبیعی‌تر و شد و تحقیقات ادامه پیدا کرد. در سال ۱۹۲۳، برای توسعه‌ی تحقیقات در ۲ بخش تئوری و عملی، ۳ مرکز تحقیقاتی مجزا ساخته شد که یکی از آن‌ها بازوی تولیدی بود که در سایت Oi Dai-ni شروع به‌کار کرد. چند کوره‌ی حرفه‌ای نیز برای تولید لنزهای شیشه‌ای در آن کارخانه نصب شد که جزو برترین تجهیزات صنعت در آن زمان بودند.



اولین دوربین دوچشمی نیکون


اولین محصول قابل توجهی که از کارخانه‌های تولیدی نیپون خارج شد، دوربین دوچشمی بود. این محصول با نام MIKRON در سال ۱‍۹۲۱ عرضه شد. میکرون، در ۲ نسخه‌ با بزرگ‌نمایی‌های ۴ و ۶ برابری تولید شد که به‌خاطر کوچک بودن منشور، کاربردپذیری بالایی داشت. محصول نیپون در آن سال‌ها به‌خاطر کاربرد بالا و ابعاد کوچک، شهرت بسیاری پیدا کرد و در پایان قرن بیستم نیز بار دیگر تولید شد.


 سال‌های ابتدایی توسعه و همکاری با آلمانی‌ها

با پیشرفت نیپون در فناوری‌های اپتیکی، ۸ مهندس در سال ۱۹۲۱ از آلمان به آن شرکت دعوت شدند. مهندسانی که به شرکت ژاپنی دعوت شدند، هرکدام در حوزه‌های تخصصی خود شهرت جهانی داشتند. آن‌ها در زمینه‌های گوناگون، از طراحی لنز و میکروسکوپ تا تجهیزات دقیق اندازه‌گیری و محاسبات دقیق مهارت داشتند. راهنمایی‌های این مهندسان در سال‌های ابتدایی فعالیت نیپون نقش زیادی داشت و قطعا، یکی از دلایل پیشرفت آن‌ها در سال‌های بعد بود.



لنز دوربین Anytar ساخته‌شده براساس طراحی آلمانی


مهندسان ژاپنی، همه‌ی تلاش خود را به‌کار می‌گرفتند تا از فناوری تولید لنزهای عکاسی، عقب نیفتند. آن‌ها قصد داشتند این محصولات را که تا آن زمان تنها از کشورهای خارجی به ژاپن می‌آمدند، به‌صورت کامل در داخل کشور تولید کنند. طراحان نیپون، سفرهای متعددی به اروپا و خصوصا آلمان انجام دادند. آن‌ها تلاش کردند تا با بازدید از مراکز تولیدی آلمانی‌ها و حتی خرید نمونه‌هایی از آن کشور، فناوری تولید لنز را بهتر درک کنند. به‌هرحال، نمونه‌های لنزها به ژاپن آمدند و چالش‌های اصلی، شروع شد.


اولین طراحی‌ها برای ساخت لنز عکاسی، با همکاری آلمانی‌ها انجام شد

امروزه، به‌راحتی می‌توان از کامپیوترها در طراحی و تولید انواع لنز استفاده کرد. منتهی در سال‌های ابتدایی قرن بیستم، محدودیت‌های محاسباتی و طراحی بسیار زیادی بودند و مهندسان نیپون، باید با انواع روش‌های سعی‌وخطا و دمونتاژ و مونتاژ نمونه‌های اولیه، به طراحی بهینه می‌رسیدند. به‌علاوه، در بسیاری از اوقات نمونه‌های اولیه که ظاهر مناسبی داشتند، کیفیت مورد نظر را در عکس‌های ثبت شده ارائه نمی‌کردند.


اولین طراحی‌ها برای ساخت لنزهای عکاسی با همکاری و هدایت آلمانی‌ها انجام شد. در آن زمان، لنزهای Tessar به‌عنوان نمونه‌های پیش‌گام بازار لنز عکاسی شناخته می‌شدند. شرکت ژاپنی برای راه‌اندازی اولین خطوط تولید آن دسته از لنزها، تنها می‌توانست از محصولات کشورهای دیگر ایده‌برداری کند. آن‌ها اولین لنزهای خود را براساس طراحی‌های تسار با نام Anytar عرضه کردند.



نیکو، برندی که بعدا به نیکون تبدیل شد


هاینریش آخت، یکی از مهندسان آلمانی و متخصص محاسبات طراحی بود که نقشی مهم در طراحی لنزهای آنیتار داشت. او تقریبا در تمامی لنزهای تولیدشده در آن سال‌ها تأثیر داشت. پس از آن که آخت به آلمان بازگشت، طراحان ژاپنی پیشرفت پروژه را بر عهده گرفتند و طراحی‌ها را بهبود بخشیدند. در سال ۱۹۲۹، نمونه‌ی اولیه و آزمایشگاه Anytar F4.5 معرفی شد که تا سال ۱۹۳۱ به تکامل رسیده و از سایه‌ی لنزهای تسار خارج شد.


شرکت نیپون برای انتخاب برندی اختصاصی برای لنزهای عکاسی خود، از ترکیب Nippo و Kougaku استفاده کرد و در پایان نام نیز به‌رسم آن سال‌های صنعت اپتیک، حرف R را اضافه کرد. درنتیجه، لنزهای نیپون از سال ۱۹۳۲ با برند Nikkor عرضه شدند.


علاوه بر لنزهای عکاسی، در دهه‌ی ۱۹۲۰ برای تولید دیگر محصولات اپتیکی نیز تلاش‌های مهمی انجام شد. میکروسکوپ Joico یکی از آن محصولات بود که باز هم با مشاوره‌ی آخت و طراحی‌های او معرفی شد. آن میکروسکوپ، بزرگ‌نمایی ۷۶۵ برابری داشت و در سال ۱۹۲۵، به‌صورت رسمی به بازار عرضه شد.



از اولین کوره‌های تولید عدسی در نیکون


یکی از چالش‌هایی که در همان سال‌های ابتدایی به نیپون ضربه زد، تخریب زیرساخت‌های تولید شیشه‌های اپتیکی بر اثر زلزله‌ی بزرگ Kanto بود. فعالیت‌های کارخانه‌های تولیدی در نتیجّ‌ی آن زلزله‌ی سال ۱۹۲۳ متوقف شد، اما یک سال بعد با قدرت به کار خود ادامه داد. چندین آزمایش عملی بزرگ و مهم پس از شروع مجدد فعالیت‌ها روی انواع لنز انجام شد که هدف نهایی همه‌ی آن‌ها، تولید انبوه لنز بود. درنهایت، آزمایش‌ها و تحقیق‌های مهندسان ژاپنی در نیپون، به نتیجه رسید و آن‌ها توانست لنزهایی با کیفیت برابر با محصولات خارج از ژاپن، تولید کنند.


با شروع دهه‌ی ۱۹۳۰، شرکت مادر نیکون به شهرتی قابل‌توجه در ژاپن رسیده بود. آن‌ها یکی از پروژه‌های بزرگ مطالعه‌ی نجومی در ژاپن را بر عهده گرفتند که محصول آن، هنوز هم به‌عنوان یادگاری از دوران اوج‌گیری فناوری‌های ژاپنی شناخته می‌شود. تلسکود  فضایی ۸ اینچی که در موزه‌ی علوم آن سال‌های توکیو نصب شد، محصول شرکت نیپون بود. محصول آن‌ها، اولین تلسکوپ در نوع خود بود که به‌طور کامل در ژاپن ساخته می‌شد.



اولین دوربینی که با برند نیکون تولید شد


باوجود موفقیت‌ در حوزه‌های دیگر، صنعت عکاسی محلی بود که تمرکز مهندسان و مدیران نیپون به آن جلب می‌شود. پس از ثبت و بازاریابی موفقیت‌آمیز لنزهای Nikkor، نوبت به عرضه‌ی محصولات خاص تحت آن برند بود. در سال ۱۹۳۳، اولین محصولات رسمی با آن برند عرضه شدند که کاربرد اصلی آن‌ها، در عکاسی هوایی مخصوص نقشه‌برداری بود. Aero-Nikkor، نام لنزهای تولیدی نیپون در آن سال بود.


توسعه‌ی جهانی و تولد برند نیکون

دهه‌ی ۱۹۴۰، زمان درگیری ژاپن در جنگ جهانی دوم و خسارت‌های بی‌شمار آن بود. از میانه‌های آن دهه، بازسازی ژاپن و از سر گرفتن تلاش‌ها برای تبدیل شدن به قطب فناوری جهان، شروع شد. بسیاری از محصولات ژاپنی در آن سال‌ها به کشورهای دیگر صادر شدند و بازدهی صنعت اپتیک نیز روز‌به‌روز بیشتر می‌شد. درواقع، محصولات اپتیکی ژاپنی در آن سال‌ها قدم‌های اولیه را برای معتبر شدن جمله‌ی «ساخت ژاپن» برداشتند.



دوربین ۳۵ میلی‌‌متری رنج‌فایندر نیکون SP


از اولین محصولاتی که پس از جنگ به‌صورت جدی به برنامه‌های نیپون اضافه شد، لنزهای چشم‌پزشکی بود که تمرکز شدید ژاپنی‌ها را برای توسعه‌ی هرچه بیشتری محصولات اپتیکی در حوزه‌های مختلف نشان می‌داد.


نیکون ابتدا نام یکی از محصولات شرکت در بازار عکاسی بود

در سال ۱۹۴۶، اولین زمزمه‌ها از برندی به گوش رسید که امروز، نمادی از عکاسی باکیفیت محسوب می‌شود. نیپو در تلاش بود تا نامی برای دوربین عکاسی کوچک و کاربردی خود انتخاب کند و ابتدا، به‌نام Nikorette رسید. نامی که هم ترکیب Nippo و Kogaku بود و هم کوچک‌ بودن دوربین را نشان می‌داد. پس از مدتی، مدیران به این نتیجه رسیدند که نام مذکور، طولانی بوده و همچنین، جذابیت لازم را نیز به‌عنوان نامی برای محصولی آینده‌نگرانه ندارد. در نهایت، نام nikon برای دوربین کامپکت شرکت انتخاب شد که ترکیب Nikko با حرف N بود که در زبان ژاپنی، مفهومی مذکر را می‌رساند.



مدال Grand Prix نمایشگاه جهانی بروکسل (۱۹۵۷) که به نیکون اهدا شد


تجهیزات نقشه‌برداری، یکی دیگر از خانواده‌های محصولات متکی به لنزهای اپتیکی هستند. نیپون در ادامه‌‌ی دهه‌ی ۱۹۴۰، تمرکز خود را به این محصولات نیز منعطف کرد و محصولاتی با نام‌های Tilting Level E و Transit G به بازار عرضه کرد. ورود و موفقیت در چنین حوزه‌هایی در صنعت اپتیک، قطعا نتیجه‌ی تحقیق و توسعه‌ی طولانی‌مدت روی فناوری‌های ساخت لنز بود که در سال‌های ابتدایی انجام شد.


۲ سال پس از برندسازی اولیه برای دوربین‌های عکاسی، اولین دوربین نیکون با نام Nikon Model I در سال ۱۹۴۸ معرفی شد. اولین دوربین شرکت، نوآوری‌های متعددی داشت که آن را به محصولی قابل‌توجه در صنعت تبدیل می‌کرد. استفاده از بیرینگ‌های محوری برای بخش شاتر یکی از آن نوآوری‌ها بود که از سال‌ها تلاش در بخش‌های تحقیق تا حتی بازاریابی به‌دست آمد.


پیش از عرضه‌ی رسمی اولین دوربین نیکون، تبلیغات و بررسی‌های متعددی از آن منتشر شد که توجه بسیاری از مصرف‌کننده‌های داخلی را به خود جلب کرد. تقاضا برای دوربین نیکون به‌حدی بالا بود که خطوط تولید،‌ توانایی تأمین نیاز بازار را نداشتند. منتهی، چالش اصلی پس از عرضه‌ی رسمی و فروش اولین نمونه‌های از دوربین نیکون شروع شد.



نیکون مدل F، اولین دوربین SLR با قابلیت تعویض لنز


مهندسان نیپون پس از عرضه‌ی اولین دوربین حرفه‌ای خود، با شکایت‌های متعددی از سوی مصرف‌کننده‌ها رو‌به‌رو بودند که روزانه باید به آن‌ها رسیدگی می‌کردند. آن‌ها در مسیر حل همین چالش‌ها، به دستاوردهای مهمی رسیدند و توانستند در تولید محصولات بعدی از آن دستاوردها استفاده کنند. پیشرفت‌های به‌دست آمده، باعث شد تا ۲ محصول عالی بعدی با نام‌های Nikon M و Nikon S به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ عرضه شوند. بهبود آن دوربین‌ها، منجر به تولید محصولات بعدی با نام‌های S2 و SP و دوربین تک‌لنزی آینه‌ای F. Nikon شد که در سال‌های بعدی، شهرت و اعتبار جهانی شرکت ژاپنی را به اوج رساندند.


در میانه‌های قرن بیستم، فعالیت در حوزه‌ی تجهیزات اندازه‌گیری، در کنار پیشرفت در حوزه‌ی دوربین‌های عکاسی، با قدرت ادامه پیدا کرد. پروفایل پروژکتور Model I یکی از محصولات مهم نیپون در آن بازار بود که با استفاده فناوری نورپردازی پرتوی موازی، محصولی قابل‌توجه در سیستم‌های اندازه‌گیری محسوب می‌شد.



لنزهای مخصوص فرایند تولید فتولیتوگرافی


توجه رسانه‌ها و افزایش شهرت

میانه‌ی قرن بیستم، زمانی بود که شهرت دوربین‌های نیکون و لنزهای نیکور، در سطح جهانی به اوج رسیدند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۵۰، نیویورک تایمز مقاله‌ای اختصاصی درباره‌ی دوربین‌های نیکون و لنزهای نیکور منتشر کرد. مقاله‌ی رسانه‌ی آمریکایی، براساس ادعاهایی از عکاسان مجله‌ی TIME که برای تصویربرداری از جنگ کره به شرق آسیا آمده بودند، کیفیت بالای محصولات شرکت نیپون را تحسین می‌کرد. دوربین‌های نیکون در شرایط سخت منطقه‌ی Peninsula در کره، به‌خوبی کار می‌کردند و برخلاف محصولات رقبا، عکس‌های باکیفیتی هم از رخدادهای صورت‌گرفته ارائه کردند.


در مقاله‌ی نیویورک تایمز در سال ۱۹۵۰، لنزهای شرکت ژاپنی بهتر از لنزهای آلمانی توصیف شد. به‌علاوه،‌ عملکرد دوربین‌های نیکون نیز بهتر از محصولات قلبی شرکت‌های ژاپنی بود که تنها ظاهر خوبی داشتند و در عملکرد کلی، قابل قبول نبودند. به‌خاطر همین مقاله، لنزهای نیکور به شهرتی جهانی دست پیدا کردند و معنی عبارت «ساخت ژاپن» را به‌طور کامل تغییر دادند. پیش از آن، محصولات ژاپنی ارزان و بی‌کیفیت تصور می‌شدند و پس از آن، ژاپن مسیر خود را به‌عنوان به‌سمت ملتی پیشرو در فناوری تغییر داد.



دوربین حرفه‌ای Photomic FTn


عکاسان حرفه‌ای، یکی از عوامل مهم شهرت برند نیکون بودند

فعالیت‌های بازاریابی برای بهبود شهرت شرکت ژاپنی، پس از مقاله‌ی مشهور نیویورک تایمز نیز ادامه داشت. عکاسان مجله‌ی لایف، از طرفداران اصلی و مشهور دوربین‌های نیکون و لنز نیکور بودند که در افزایش شهرت آن‌ها نقشی اساسی داشتند. شرکت ژاپنی پس از درک ظرفیت‌های بالای این نوع از شهرت، انجمنی را با نام Nikkpor Club تأسیس کرد که به‌عنوان مؤسسه‌ای بین‌المللی،‌ محل تبادل نظر و گفتگوی علقه‌مندان به عکاسی و خصوصا کاربران لنزهای Nikkor بود. اعضای مؤسس انجمن نیکور، عکاسان مجله‌ی لایف و Magnum Photos، عکاسان برتر ژاپن، رمان‌نویس‌ها، محققان مشهور و بازیگران سینما بودند.


در سال‌های شهرت جهانی دوربین‌های عکاسی، تولید تجهیزات اپتیکی دیگر متوقف نشد و چند نمونه میکروسکوپ برجسته همچون Model SM به بازار عرضه شدند. محصول نیپون، اولین در نوع خود بود که فناوری‌های نوآورانه‌ای برای بهبود فوکوس داشت.



لنز Nikkor-H 300mm F2.8


همان‌طور که قبلا گفته شد، مدل SP دوربین‌های نیکون، یکی از عوامل اصلی شهرت جهانی آن برند بود. نسخه‌ای از این دوربین تک‌لنزی غیربازتابی (Rangefinder) در سال ۱۹۵۷ معرفی شد که مورد توجه عکاسان حرفه‌ای قرار گرفت. دوربین جدید نیکون، قابلیت پشتیبانی از ۶ لنز قابل تعویض را داشت و فناوری‌های مختلفی برای کاهش شوک‌پذیری و صدای آن به‌کار گرفته شد. دوربین Nikon SP به‌همراه لنزهای Nikkor، در سال ۱۹۵۸ در نمایشگاه World Expo بروکسل، جایزه‌ی Grand Prix را دریافت کردند.


تولد غولی به‌نام Nikon F

ورود نیپون به بازار دوربین‌های SLR، با محصولی قابل‌توجه‌ به‌نام Nikon F انجام شد. شرکت ژاپنی با استفاده از پیشرفت‌های حاصل شده در فناوری‌های ساخت دقیق و اپتیک، محصولی تولید کرد که واکنش‌های مثبتی را از سرتاسر جهان به‌همراه داشت. آن دوربین تا سال ۱۹۷۳ در خط تولید نیکون باقی ماند و با فروش ۸۰۰ هزار عدد، نقش مهمی در تثبیت برندهای نیکون و نیکور داشت.



ماشین رولینگ نیکون


جعبه‌ی آینه، استفاده از پنتاپریسم و همچنین سیستم مونتاژ لنز Bayonet، از نوآوری‌های جدید در دوربین نیکون اف بود که آن را از محصول انقلابی قبلی یعنی SP مجزا می‌کرد. البته، همین چند نوآوری جدید، دشواری‌های متعددی را برای مهندسان نیپون به‌همراه داشت که پیاده‌سازی آن‌ها در جعبه‌ی دوربین، یکی از مهم‌ترین چالش‌ها بود. نوآوری نیپون در سیستم تعویض لنزها، به‌حدی حرفه‌ای بود که تا سال‌ها هنوز به‌عنوان یکی از روش‌های تعویض لنز در دوربین‌ها استفاده می‌شود.


در ادامه‌ی دهه‌ی ۱۹۵۰، فناوری میکروفیلم و ذخیره‌ی اسناد که در آمریکا معرفی شده بود، به ژاپن واردشد. لنزهایی که برای نوشتن اطلاعات روی میکروفیلم‌ها طراحی می‌شدند، برای ذخیره‌ی حروف ژاپنی مناسب نبودند. درنتیجه، نیپون برای حل آن چالش، لنزهای Micro-Nikkor را با رزولوشن بالا معرفی کرد. معرفی آن لنز، با درخواست بالا از طرف شرکت‌های چاپ و تولیدکننده‌های تجهیزات الکترونیکی همراه بود. به‌علاوه، تقاضا برای لنزهایی بالا رزولوشن‌های بالاتر نیز افزایش یافت تا در ساخت قطعات الکترونیکی از آن‌ها استفاده شود.



دوربین nikon F3


در سال ۱۹۶۲، نیپون یک قدم نیز در ساخت لنزهای مخصوص ذخیره‌ی اطلاعات پیش رفت و Ultra Micro Nikkor را معرفی کرد. ۲ سال بعد، نسخه‌ی حرفه‌ای‌تر آن عرضه شد که بالاترین رزولوشن را در بین لنزهای کل جهان دارا بود. آن لنز می‌توانست یک رمان انگلیسی ۳۳۰ صفحه‌ای را در یک فیلم ۱۲.۶*۱۳.۲ میلی‌متری ذخیره کند. آن لنز هم در بازار داخلی و هم بین‌المللی، به موفقیت‌های عظیمی دست پیدا کرد.


فناوری مورد استفاده برای تولید لنزهای الترا میکرو نیکور، بعدها برای سیستم‌های لیتوگرافی نیمه‌هادی‌ها استفاده شد که لقب دقیق‌ترین ماشین‌کاری تاریخ را به خود اختصاص داد.


محصولات و پروژه‌های حرفه‌ای و بازاریابی گسترده

پس از معرفی چند نوع دوربین با کاربری‌های عمومی و تخصصی و همچنین تبدیل شدن به بازیگر حرفه‌ای صنعت لنز، وقت آن رسیده بود که شرکت ژاپنی محصولی خارق‌العاده در بازار دوربین عکاسی معرفی کند. در سال ۱۹۶۳، اولین دوربین نیکون با مقاومت در برابر آب، فشار و خوردگی، به بازار عرضه شد. در آن زمان لقب All Weather برای دوربین نیکون استفاده می‌شد.



اولین دستگاه استپر ژاپنی تولید VLSI


محصول مهم دیگری که در آن سال‌ها، بار دیگر فناوری‌های حرفه‌ای نیپون را در ساخت تجهیزات نشان می‌داد، ماشین حرفه‌ای Ruling Engine بود که در دانشگاه توکیو نصب شد. این ماشین اپتیکی، اولین در نوع خود در ژاپن بود که به‌نام ماشین فانتزی نیز شناخته می‌شد. دلیل آن نام‌گذاری، دقت بسیار بالای مورد نیاز برای ساخت آن بود. ماشین‌های رولینگ، به‌زبان ساده برای ساخت توری پراش استفاده می‌شوند


نیکون با برگزاری نمایشگاه‌های عکاسی، محصولات خود را بازاریابی می‌کرد

نیکون در کنار تولید محصولات عالی، تمرکز بالایی نیز در بازاریابی، خصوصا در داخل ژاپن داشت. آن‌ها در سال ۱۹۶۸، یک سالن مخصوص نمایشگاه‌های عکاسی با نام Ginza Nikon Salon در توکیو تأسیس کردند. هدف از تأسیس آن سالن، افزایش شهرت شرکت و همچنین توسعه‌ی فرهنگ عکاسی بود. اولین نمایشگاهی که در آن سالن برگزار شد، به نمایش آثار Ihei Kimura از عکاسان حرفه‌ای ژاپن پرداخت.


تلاش‌های فرهنگ‌سازی و بازاریابی نیکون، به تأسیس سالن نمایشگاهی محدود نشد. آن‌ها یک سال بعد یک مسابقه‌ی عکاسی اختصاصی ترتیب دادند. مسابقه‌ی مذکور، با هدف آشنایی عکاسان حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای و درنتیجه، توسعه‌ی فرهنگ عکاسی برگزار شد. نام آن مسابقه، Nikon Photo Contest بود که ۲۱ هزار نفر از ۳۷ کشور جهان در آن ثبت‌نام کردند.



سیستم آزمایش و بررسی ویفر IC


یکی از پروژه‌های بزرگی که در دهه‌های پایانی قرن بیستم به نیکون پیشنهاد شد، همکاری در بخش تصویربرداری پروژه‌ی فضایی آپولو بود. ناسا، در سال ۱۹۷۱ از نیکون درخواست کرد تا دوربین حرفه‌ای Photomic FTn خود را برای عکس‌برداری در پروژه‌ی آپولو، بهینه‌سازی کند.


ناسا در همکاری با نیکون، تمامی پیش‌نیازهای لازم دوربین برای دوام آوردن در شرایط خاص فضایی را به نیکون اعلام کرد. برخی از آن پیش‌نیازها، استفاده از مواد مورد تأیید ناسا بود که شامل روان‌کننده‌ها و جذب‌کننده‌های شوک می‌شد. به‌علاوه، برای مقاومت در برابر شرایط دشوار تابش نور خورشید، تمامی سطح دوربین باید با رنگ سیاه مات ساخته می‌شد.


درنهایت شرکت ژاپنی توانست تمامی انتظارهای ناسا را برآورده کند و ۹ دوربین برای پروژه‌ی مذکور به آن‌ها تحویل داد. آپولو ۱۵ با دوربین‌های نیکون به فضا پرتاب شده و در یک پروژه‌ی دیگر برای سفر ۳ فضانورد و تصویربردای از جو زمین نیز از آن دوربین‌ها استفاده شد.



دوربین nikon F3AF


از دوربین‌های عکاسی مهم دیگری که در آن سال‌ها توسط نیکون معرفی شدند، می‌توان به Nikon F2 اشاره کرد که با هدف بهبود عملکرد، عکاسی سریع‌تر و همچنین اتوماسیون بیشتر طراحی شد. هدف مهم دیگر، حفظ قابلیت سری F در آزادی استفاده از لنزها و لوازم جانبی متنوع بود.


نیکون F2 بهبودهای فراوانی نسبت به نسل قبل داشت. به‌عنوان مثال، آن دوربین توانایی عکس‌برداری سریع با سرعت شاتر ۱/۲۰۰۰ ثانیه را داشت و همچنین‌ به تایمر خودکار، آینه‌ی بزرگ‌تر و در عقبی لولایی مجهز بود. به‌علاوه، عضو جدید خانواده‌ی F، در بخش طراحی نیز بهبود داشت و دکمه‌ی شاتر، در موقعیت مناسب‌تری قرار گرفته بود.


نیکون چند سال پس از عرضه‌ی دوربین F2، نسخه‌ای ویژه با بدنه‌ی تیتانیومی نیز از آن تولید کرد. آن نسخه، به‌سفارش اختصاصی ماجراجوی معروف ژاپنی یعنی نائومی اومورا ساخته شد که از کیفیت بالا و مقاومت دوربین‌های نیکون در شرایط دشوار آب‌وهوایی به‌وجد آمده بود. نیکون برای ساخت مقاوم‌ترین دوربین خود برای اومورا، از تیتانیوم در بدنه‌ی F2 مخصوص استفاده کرد و در سال ۱۹۷۷، تنها ۳ نمونه از آن را با نام Nikon F2 Titanium Uemura Special عرضه کرد.



دوربین nikon RS با قابلیت عکس‌برداری زیر آب


لنزها و تجهیزات اندازه‌گیری نیز در دهه‌ی ۱۹۷۰ شاهد محصولات جدیدی از سوی نیپون بودند. آن شرکت، ابتدا در سال ۱۹۷۱ با همکاری میتسوبیشی الکتریک، ابزار اندازه‌گیری مسافت‌های زیاد را با نام MND-2 عرضه کرد. آن دستگاه، اولین نمونه در ژاپن بود که برای اندازه گیری فواصل، از نور استفاده می‌کرد.


سال‌های پایانی قرن بیستم و چالش دیجیتال

با نزدیک شدن به پایان قرن بیستم، کامپیوترها و فناوری‌های وابسته، در صنایع مختلفی ساختارشکنی می‌کردند. آن‌ها آمده بودند که زندگی مردم را در همه‌ی سطوح تغییر دهند. نیکون در آن دوره با بهره‌گیری از سابقه‌ی طولانی خود در صنعت اپتیک و تولید فوق دقیق، به‌سرعت با روند جدید نیز همراه شد و به‌نوعی از شکل‌گیری جامعه‌ی دیجیتال نیز حمایت کرد.


اولین محصول نیکون در دوران الکترونیک و سال ۱۹۸۰، دوربین Nikon F3 SLR بود که بار دیگر از خانواده‌ی پرچم‌دار F معرفی می‌شد. آن دوربین، اولین محصول جهان با کنترل الکترونیکی شاتر بود. به‌علاوه، مکانیزم اتواکسپوژر مبتنی بر اولویت دیافراگم نیز در آن محصول استفاده شده بود.



دوربین‌های عکاسی دیجیتال E2 و E3


نیکون در کنار استفاده از فناوری‌های الکترونیک در دوربین پرچم‌دار جدید، بخش‌های جدیدی نیز به آن اضافه کرده بود. به‌عنوان نمونه‌ای از آن بخش‌ها می‌توان به صفحه‌نمایش LCD، حسگر TTL در پایین جعبه‌ی آینه‌ی دوریین و کنترل فلش با فناوری Speedlight TTL اشاره کرد.



جورجتو جوجارو، طراح معروف ایتالیایی در طراحی F3 با نیکون همکاری داشت. طراحی او، یک نمای ساده در عین زیبایی را به دوربین حرفه‌ای ژاپنی می‌داد. به‌علاوه، یک خط قرمز جذاب در آن استفاده شده بود که به‌همراه دیگر المان‌های طراحی، بعدها به استانداردی در طراحی دوربین تبدیل شد. در آن سال‌ها، اولین دوربین کامپکت نیکون نیز با نام L35AF معرفی شد.


ناسا، از چند سال قبل و پیرو همکاری پیشین با نیکون، سفارش دوربین‌های مقاوم برای استفاده در پروژه‌ی شاتل فضایی را به برند ژاپنی داده بود. آن‌ها در سفارش خود ذکر کرده بودند که محصول جدید، باید ۲۵۰ عکس را با اکسپوژر خودکار ثبت کند و همچنین، فیلم آن نیز به‌صورت خودکار عوض شود. نیکون در پی درخواست ناسا، در نهایت در سال ۱۹۸۰ دوربین‌های F3 Big camera و F3 Small Camera را تولید کرد که نسخه‌ی دوم‌، در شاتل فضایی کلمبیا استفاده شد.



دوربین دیجیتال SLR با قابلیت تعویض لنز D1


نیکون در سال‌های ابتدایی دهه‌ی ۱۹۸۰، علاوه بر معرفی دوربین‌های حرفه‌ای و ورود جدی به صنعت الکترونیک، در ساخت تجهیزات آزمایشگاهی و ماشین‌آلات تولید انواع نیمه‌هادی‌ها نیز فعال بود. آن‌ها دستگه استپر مخصوص NSR-1010G رابرای آزمایشگاه‌های VLSI چین توسعه‌دادند. همچنین، ماشین مخصوص بررسی لایه‌های قطعات نیمه‌هادی (با نام اختصاصی Optistation) نیز توسط آن شرکت معرفی شد. ژاپنی‌ها، فعالیت‌های متفرقه‌ی خود را محدود به این موارد نکردند و با استفاده از تجربه‌ی به‌کارگیری تیتانیوم، اولین فریم‌های عینک تیتانیومی جهان را نیز در همان سال‌ها عرضه کردند.


صنعت نیمه‌هادی و تجهیزات مورد نیاز آن کمک بزرگی به توسعه‌ی نیکون کرد

در دوران توسعه‌ی فناوری‌های الکترونیک، محصولی که پایه‌های نیکون در دنیای دیجیتال را بنا کرد، به‌صورت یک ابزار انتقال تصاویر با استفاده از خطوط تلفن، معرفی شد. NT-1000 دستگاهی بود که فیلم‌های ۳۵ میلی‌‌متری را برای اولین‌بار در جهان، به‌صورت مستقیم از طریق خطوط تلفن، منتقل می‌کرد. آن دستگاه با همکاری آزانس خبری Kyodo و با تمرکز روی فعالیت‌های خبرگزاری توسعه داده شد.


دستگاه NT-1000 توانایی خواندن فیلم‌های نگاتیو و پوزیتیو را داشت و همچنین، خبرگزاری‌ها می‌توانستند اسناد دست‌نویس خود را نیز با آن ارسال و دریافت کنند. به‌علاوه، یک صفحه‌ی نمایش برای کنترل اسناد و همچنین پاسخ‌گویی سریع در موقعیت‌های حساس خبری نیز در آن دستگاه تعبیه شده بود. پس از این دستگاه، چند نمونه تجهیز مشابه و ترکیبی برای صنعت ویدئو نیز معرفی شدند که همگی، پایه‌های سیستم‌های دیجیتال در دوربین‌های نیکون را شکل دادند.



اسکنر LCD نیکون به‌نام FX-21S


از تجهیزات مهم دیگری که در پی انقلاب الکترونیک از سوی برند ژاپنی عرضه شد، می‌توان به چند نمونه میکروسکوپ، استپر و ابزار نقشه‌برداری اشاره کرد. یکی از مهم‌ترین دسته‌ها در محصولات آن سال‌ها، ابزارهای اندازه‌گیری ۳ بعدی بودند که در سال ۱۹۸۶ به بازار معرفی شدند. در همان سال،‌ اولین دوربین SLR با قابلیت فوکوس خودکار نیز با نام F-501 معرفی شد.


تجهیزات مورد نیاز برای ساخت محصول در بازار نیمه‌هادی‌ها، همیشه در صدر برنامه‌های نیکون قرار داشته‌اند. فناوری لیتوگرافی در آن صنعت، یکی از نقاط برتری و پیشرفت همیشگی برند ژاپنی بود. آن‌ها در سال ۱۹۸۶، با استفاده از همان فناوری، به تولید انبوه صفحات نمایش LCD علاقه‌مند شدند. یکی از محصولاتی که در آن زمان برای بهبود فرایند تولید صفحات مذکور معرفی شد، NSR-L7501 بود.


تغییر نام به Nikon Corporation

تا دهه‌‌های پایانی قرن بیستم، شهرت برند نیکون به‌حدی رسیده بود که در زمینه‌های مختلف صنعت اپتیک، شناخته‌شده و مشهور محسوب می‌شد. شرکت نیپون برای حفظ اعتبار موجود و همچنین بهبود بازاریابی در سطح بین‌المللی، تصمیم گرفت تا از سال ۱۹۸۸، از برند نیکون به‌صورت رسمی در همه‌ی محصولات خود استفاده کند. به‌علاوه، در آن سال شرکت ژاپنی ساختار فعالیت خود را به شرکتی بین‌المللی تغییر داد.



تجهیزات نیکون که در تلسکوپ سوبارو ژاپن نصب شدند


آخرین محصولات قرن بیستم

در دهه‌های پایانی عصر انقلاب الکترونیک، محصولات متنوعی از سوی برند ژاپنی به بازار عرضه می‌شد که بهره‌برداری از فناوری‌های جدید را هرچه بیشتر برای فعالان صنعت عکاسی آسان می‌کرد. یکی از محصولات مهم، اسکنر فیلم ۳۵ میلی‌متری با نام LS-3500 بود که عکس‌های رنگی روی آن فیلم‌ها را به کامپیوتر ارسال می‌کرد. محصول مهم دیگر، در خانواده‌ی دوربین‌‌های حرفه‌ای SLR معرفی شد که دوربینی با قابلیت فوکوس خودکار در زیر آب بود. آن دوربین، Nikonos RS نام داشت.


نیکون در ساخت دوربین‌ها در سال‌های پایانی قرن بیستم، با شرکت‌های دیگر نیز همکاری‌هایی داشت که از آن جمله می‌توان به تولید دوربین‌های دیجیتال E2 و E2s اشاره کرد که با همکاری فوجی‌فیلم تولید شدند. از محصولات دیگر در خانواده‌ی دوربین‌های دیجیتال،‌ Coolpix 100 و 300 بودند که در سال ۱۹۹۷ معرفی شدند. این دوربین‌ها، اولین محصولات کامپکت و دیجیتال نیکون بودند و نسخه‌ی ۳۰۰، به صفحه‌ی لمسی قلمی نیز مجهز بود.


در حوزه‌ی تجهیزات اندازه‌گیری و آزمایشگاهی، ماشین‌آلات حرفه‌ای جدیدی توسط نیکون به بازار معرفی شدند. از مهم‌ترین دستگاه‌‌ها اندازه‌گیری تولیدشده، می‌توان به سیستم اندازه‌گیری ویدئویی CNC با نام Nexiv اشاره کرد. این دستگاه از فناوری‌های نوظهور و حرفه‌ای پردازش تصویری، برای اندازه‌گیری دقیق ابعاد و شکل قطعات استفاده می‌کرد. قطعات الکترونیکی و کاربردی در صنایع حساس، از مواردی بودند که کاربرد این تجهیز را بیش‌ازپیش می‌کردند.


تراشه‌ی اختصاصی نیکون در دوربین‌های دیجیتال


با افزایش تولید قطعات الکترونیکی حساس و دقیق در صنایع مختلف، نیاز به اندازه‌گیری دقیق آن‌ها بدون تماس مستقیم، بیش‌ازپیش حس می‌شد. نیکون با درک این پتانسل جدید بازار بود که محصول خود را با نام کامل Nikon EXcellent Intelligent Vision معرفی کرد. در آن دستگاه اندازه‌گیری از یک دوربین CCD استفاده شد که لبه‌های قطعات مورد اندازه‌گیری را با مشاهده‌ی تصویر، تشخیص می‌داد.


تجهیزات اندازه‌گیری تولید محصولات اپتیک، سهم عمده‌ای از تولیدات نیکون بودند

تجهیزات اندازه‌گیری مورد استفاده در روند تولید لنزها نیز در آن زمان شاهد اعضای جدید و حرفه‌ای‌تر بودند. استپر NSR-S201A یکی از آن محصولات بود که برای اندازه‌گیری‌های تا کمتر از ۰.۲۵ میکرومتر کاربرد داشت. دستگاه دیگر، میکروسکوپ قابل حمل Fieldmicroscope بود که در سال ۱۹۹۶ معرفی شد. میکروسکود حرفه‌ای زیست‌شناسی Eclipse E800 هم در همان زمان به بازار راه پیدا کرد.


سال‌های اخیر و وضعیت کنونی برند نیکون

نیکون در پایان قرن بیستم و با شروع قرن ۲۱، استراتژی‌های خود برای نوآوری‌های هرچه بیشتر در فناوری را بیش‌از‌پیش جدی‌تر گرفت. آن‌ها در برنامه‌های خود، توسعه‌ی فناوری تا یک قرن دیگر را نیز در اولویت دارند. با ورود به عصر جدید و انقلاب فناوری‌های دیجیتال، انواع محصولات برند ژاپنی در حوزه‌های مختلف عکاسی، تولیدی، اندازه‌گیری و تجهیزات پزشکی نیز همراه‌با تحولات، تغییر کردند. یکی از مهم‌تین پیشرفت‌ها، استفاده از لیزر در دستگاه‌های اندازه‌گیری بود که یکی از بهترین نمونه‌های آن، تجهیزات نقشه‌برداری Total Station بودند. 



دستگاه استپر IC نیکون


نوآوری بزرگ نیکون در عصر دیجیتال که تأثیرات عمیقی هم داشت، دوربین دیجیتال D1 بود. این دوربین، یکی از اولین نمونه‌های دیجیتال دوربین‌های حرفه‌ای SLR بود. محصول جدید نیکون، با تمرکز بر قابلیت‌هایی همچون کیفیت عالی تصویر، سرعت بالا و راحتی استفاده طراحی شد و به‌نوعی به همه‌ی آن‌ها نیز دست پیدا کرد.


نیکون پروژه‌ی تولید دوربین دیجیتال SLR را از سال‌های پایانی قرن بیستم شروع کرده بود. آن‌ها تیم طراحی و توسعه‌ی خود را مجبور کرده بودند که کار را در دو سال به پایان برسانند و با وجود کمبود منابع و فناوری از نظر مهندسان، اجبار مدیریت مؤثر بود و D1 محصولی با کیفیت بالا و قیمتی یک سوم رقبا، ورود جدی نیکون را به حوزه‌ی عکاسی دیجیتال نشان داد. چند سال بعد، دوربین نیکون F6 معرفی شد که چشم‌انداز برند ژاپنی را در تولید دوربین‌های SLR، پیشرفت داد.


ماشین‌آلات تولید قطعات و محصولات الکترونیکی، هنوز هم بخش مهمی از تمرکز نیکون هستند. آن‌ها با شروع قرن ۲۱، با شناخت ظرفیت بالای بازار برای صفحات نمایش LCD، دستگاه‌های تولیدی خود را نیز بهبود بخشیدند و FX-21S را به‌عنوان یک سیستم لیتوگرافی حرفه‌ای تولید آن صفحات، معرفی کردند. علاوه بر آن، در سال‌های بعد نیز انواع تجهیزات ساخت و اندازه‌گیری قطعات الکترونیکی و لنزها توسط نیکون معرفی شدند.



میکروسکوپ nikon N-SIM با رزولوشن بسیار بالا


نیکون علاوه بر توسعه‌ی محصولات اختصاصی خود،‌ در پروژه‌های بزرگ تحقیقاتی ژاپن نیز نقش مهمی ایفا کرد. آن‌ها در سال ۲۰۰۰ یکی از همکاران پروژه‌ی رصدخانه‌ی Subaro در هاوایی بودند. برند ژاپنی در تولید تجهیزات عکاسی، اندازه‌گیری و افزایش دقت آن پروژه همکاری داشت. 


نیکون یکی از پیمانکارهای بزرگ پروژه‌های اپتیکی ژاپن است

یکی از پروژه‌های عظیم فضایی دیگر که نیکون در آن همکاری داشت،‌ایستگاه بین‌المللی فضایی بود. شرکت ژاپنی، دوربین‌های دیجیتال D3S و D3X خود را برای نصب در آن ایستگاه، آماده کرد. در سال ۲۰۰۹، ۱۱ عدد دوربین D3S از خانواده‌ی SLRهای دیجیتال و ۷ لنز Nikkor 14-24mm f2.8G ED به ناسا ارسال شدند تا در تصویربرداری در ایستگاه فضایی بین‌المللی، به آن سازمان کمک کنند. یک سال بعد، همین همکاری با یک سازمان فضایی روسی هم انجام شد و دوربین‌های نیکون به‌همراه چند مدل متنوع از لنزهای قابل تعویض، برای عکس‌برداری فضایی ارائه شدند.



ساختمان نیکون در نیشی اوی توکیو


علاوه بر دوربین‌های فوق حرفه‌ای که در خانواده‌ی D نیکون در این سال‌ها عرضه شده‌اند، انواع دیگری از دوربین‌های عکاسی همچون نمونه‌های 1J1، V1 و Coolpix P900 نیز در این سا‌ل‌ها، با تمرکز بر قشرهای مختلف علاقه‌مندان به عکاسی معرفی شدند. یکی از آخرین نسخه‌ها خانواده‌ی حرفه‌ای D، دوربین D5 بود که در سال ۲۰۱۶ معرفی شد. D850، دوربین فوق‌حرفه‌ای دیگری بود که در سال ۲۰۱۷ و با قابلیت‌های فوق‌العاده‌ای همچون لنز ۴۵.۷ مگاپیکسلی و فیلم‌برداری 4K UHD به بازار راه یافت.


مقاله‌های مرتبط:

نیکون Z50 رونمایی شد؛ اولین دوربین بدون‌آینه مانت Z با حسگر ۲۱ مگاپیکسلی APS-C

نیکون D6 به‌عنوان پرچم‌دار جدید شرکت به‌زودی معرفی می‌شودo

دوربین‌های فیلم‌برداری ورزشی، در سال‌های اخیر حوزه‌ی رقابت فعالان بزرگ دنیای اپتیک بودند و نیکون نیز از این قائده مستثنی نشد. آن‌ها در سال ۲۰۱۶ زیربرند جدیدی را با نام KeyMission برای محصولات خود معرفی کردند که متمرکز بر دوربین‌های ورزشی بود. این دوربین‌ها با قابلیت‌هایی همچون مقاومت در برابر آب و ضربه و همچنین بهره‌گیری از فناوری‌های روز نیکون در پردازش تصویر،‌ معرفی شدند.


دوربین‌های بدون آینه، یکی از جدیدترین نوآوری‌ها در دنیای دوربین‌های عکاسی محسوب می‌شوند که شرکت‌های متنوع، محصولاتی را برای پیش‌گامی در آن عرضه کرده‌اند. نیکون بع دوربین Z7 حضوری جدی در آن بخش از بازار داشت.


برند نیکون، امروز به‌عنوان یکی از بازیگران اصلی صنعت اپتیک و خصوصا دوربین‌های تصویربرداری شناخته می‌شود. طبق آخرین آمار، درآمد این شرکت در سال ۲۰۱۸، حدود ۶ میلیارد دلار بود. آن‌ها در سرتاسر جهان نزدیک به ۲۶ هزار کارمند دارند. درحال‌حاضر، ماکوتو کیمورا به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره و کازوئو یوشیدا به‌عنوان مدیرکل نیکون، مشغول به کار هستند.

دسته : ,
برچست ها :

آیا عینک‌های اپل جایگزین آيفون می‌شوند؟


تاریخ انتشار پست : 1398/9/11 بازدید : 1


اپل امیدوار است عینک‌های واقعیت افزوده‌اش در آینده جای گوشی‌های هوشمند را بگیرند. آیا این اتفاق شدنی است؟



اپل (Apple) مشغول برنامه‌ریزی برای عرضه‌ی اولین محصول واقعیت افزوده‌ی (AR) خود در سال ۲۰۲۲ است. طبق گزارشی که چندی پیش در سایت The Information و به نقل از منابع حاضر در جلسه‌ی درون سازمانی اپل برای معرفی محصولات منتشر شد، کوپرتینونشین‌ها درصدد عرضه‌ی یک هدست واقعیت افزوده در سال ۲۰۲۲ و یک عینک واقعیت افزوده تا سال ۲۰۲۳ هستند. در گذشته، شایعات زیادی درباره‌ی عینک‌های اپل به‌گوش می‌رسید که صحبت از آغاز عرضه‌ی آن‌ها در سال ۲۰۲۰ کرده بودند، اما حالا براساس گزارش‌های جدید به‌نظر می‌رسد که این غول فناوری برنامه‌ی بسیار ملموس‌تر و واقعی‌تر از آنچه در گزارش‌های پیشین گفته می‌شد، برای محصول خود در نظر دارد.


جزئیات زیادی درباره‌ی محصول جدید اپل در دست نیست؛ اما گزارش فوق به چند مورد در طراحی محصول اشاره کرده است. محصولات جدید به‌گفته‌ی بلومبرگ شامل قابلیت‌هایی برای برگزاری جلسات مجازی، تماشای ویدئو و بازی خواهد بود. قابلیت‌های مذکور نتیجه‌ی استفاده از سیستم حسگر سه‌بعدی جدیدی هستند که در سال‌های گذشته توسط خود کوپرتینویی‌ها طراحی و تولید شده است. به‌نظر می‌رسد که حسگر جدید نسخه‌ی توسعه‌یافته‌ی فناوری FaceID مورد استفاده در گوشی‌های اپل آیفون جدید است. گفته می‌شود که اپل مشغول کار روی لنزهایی است که در صورت استفاده‌ی کاربر از واقعیت مجازی، به رنگ تیره درمی‌آیند. این کار باعث می‌شود که دیگران بدانند حواس فرد مذکور به آن‌ها نیست.


عینک واقعیت افزوده اپل / Apple AR Glasses


مقاله‌های مرتبط:

اپل تا سال ۲۰۲۲ هدست واقعیت افزوده‌ی خود را وارد بازار می‌کند

آیفون و آیپد پرو اپل سال آینده به حسگر سه‌بعدی جدیدی مجهز می‌شوند

حدود ۱۰۰۰ نفر از مهندسان اپل مشغول کار روی ایده‌های واقعیت مجازی و واقعیت افزوده‌ هستند. تیم کوک، مدیرعامل این شرکت، چندین سال است که همچنان مصرانه روی ایده‌ی واقعیت افزوده پافشاری می‌کند. همچنین، گزارش‌ها به برنامه‌های اپل مبنی‌بر اجرای برنامه‌هایی برای جلب توجه برنامه‌نویسان به این پلتفرم در سال ۲۰۲۱ اشاره کرده‌اند. آنچه آشکار است آن است که اپل برنامه‌ی مذکور را به‌عنوان تعهدی بزرگ در حوزه‌ی کسب‌وکار خود تعیین کرده است، نه یک پروژه‌ی جانبی کوچک.


عینک‌های اپل، جایگزینی برای آیفون

شاید جالب‌توجه‌ترین بخش از گزارش فوق آن بخشی باشد که به باور اپل درباره‌ی تصاحب موقعیت گوشی‌های هوشمند توسط عینک واقعیت افزوده اشاره می‌کند. طبق آنچه مدیران اپل در جلسه‌ی داخلی خود گفته‌اند، این اتفاق در کمتر از یک دهه اتفاق خواهد افتاد. آن‌ها امیدوار هستند که تا سال ۲۰۳۰ گوشی‌های آيفون و در مرحله‌ی بعد، همه‌ی گوشی‌های اندرویدی (حداقل در بازارهای پیشرفته‌تر غربی) منسوخ بشوند.


انجام آنچه در فکر مدیران اپل می‌گذرد، کار آسانی نیست. عینک‌های واقعیت افزوده‌ی فعلی لزوما باید به یک گوشی هوشمند متصل شوند تا اتصال داده‌ها، ذخیره‌سازی و انبوهی از قابلیت‌های پردازشی موردنیاز اپلیکیشن‌های واقعیت افزوده امکان‌پذیر باشد. سوق دادن این محصول به‌سمت عینک‌هایی سبک‌وزن و صیقل‌خورده نیازمند پیشرفت‌های مهندسی بسیاری است. اولین نسل از محصولات واقعیت افزوده‌ی اپل قطعا قابلیت انجام کارها به‌صورت مستقل را نخواهد داشت و کاربر همچنان متکی به گوشی‌های داخل جیب خود خواهد بود. اما گزارش می‌رسد که مهندسان اپل به‌شدت مشغول کار روی سیستم‌عامل جدیدی به‌نام rOS هستند تا امکان کار دستگاه‌های موجود با هدست‌ها و عینک‌های آینده را فراهم سازند.


عینک واقعیت افزوده اپل / Apple AR Glasses


در صورت برطرف کردن موانع فنی، چرا نباید باور کرد که عینک‌های واقعیت افزوده می‌توانند جایگزین بسیاری از نیازهای کاربران به گوشی‌های هوشمند شوند؟ با استفاده از این عینک‌ها، ارسال پیام و برقراری تماس قطعا شدنی خواهد بود؛ تماشای ویدئو و بالا و پایین کردن نقشه‌های دقیق در جهت‌های مختلف هم شدنی است. مانع دیگری که در حال برطرف شدن است، تعامل کاربر با عینک بوده که این مشکل از لحاظ تشخیص صدا پیشرفت‌هایی را تجربه کرده است و به احتمال زیاد، فناوری تشخیص اشیاء سه‌بعدی نیز کلید حل این مشکل خواهد بود.


به‌راحتی می‌توان کارهای امکان‌پذیر با واقعیت افزوده را تصور کرد. حتی محبوبیت برخی از کاربردهای آن تاکنون ثابت هم شده است. پدیده‌ی پوکمون گو (Pokemon Go) که در سال ۲۰۱۶ رواج پیدا کرد را می‌توان اولین مواجهه‌ی بسیاری از افراد با دنیای واقعیت افزوده دانست. امروزه، بسیاری از کاربران از این فناوری برای فیلترهای اسنپ‌چت، ترجمه‌ی فوری متن، تماشای ستاره‌ها و تجهیز خانه‌ها استفاده می‌کنند. واقعیت افزوده، هم‌اکنون، ابزاری مفید در گوشی‌های هوشمند است؛ اما عینک‌های واقعیت افزوده امکانات جدیدی برای کسب تجاربی جذابت‌تر و حتی مفیدتر پیش روی کاربران قرار می‌دهد؛ تجربه‌هایی که از بازی در جهان واقعی تا جمع‌آوری فوری اطلاعاتی محتوایی درباره‌ی موضوعات مختلف، از جهت‌یابی تا شناخت انسان‌ها را در برمی‌گیرد.


مسیری که واقعیت افزوده پیمود تا به اینجا برسد

به‌طور یقین، اپل اولین شرکتی نیست که با این باور رسیده که واقعیت افزوده، آینده‌ی محصولات مصرفی است. مایکروسافت هم سال‌ها است که مشغول کار روی هولولنز بوده و به‌تازگی هولولنز ۲ را با قیمت  ۳۵۰۰ دلار و تنها برای مقاصد تجاری به بازار عرضه کرده است.


هولولنز / Hololenz


واقعیت افزوده برای آنکه جهش بزرگ بعدی انسان‌ها در دنیای فناوری باشد، شانسی برابر با سایر رقبا دارد

عینک گوگل هم یکی دیگر از محصولات واقعیت افزوده‌محور است که به‌خاطر فشارهای طرفداران حفظ حریم خصوصی در همان دوره‌ی فروش نمونه‌‌ی اولیه‌ی آن، مجبور به ترک بازار شد. اما این عینک همچنان در دست توسعه برای کاربران سازمانی قرار دارد. شرکت‌های دیگری هم هستند که مشغول کار روی چنین ایده‌ای هستند که از آن جمله می‌توان به توشیبا، اپسون و Vuzix اشاره کرد. نکته‌ی تامل‌برانگیز آنکه، بیشتر ایده‌های فوق در دسته‌ی محصولات سازمانی و حرفه‌ای می گنجند.


اپل تمامی تلاش خود را معطوف جذابیت‌های کاربرپسند کرده که خواسته‌ای بسیار بزرگ است. شاید استقبال از عینک‌های اپل گرم‌تر از استقبالی باشد که از عینک گوگل به عمل آمد. چرا که رسانه‌های آمریکایی معمولا اخبار کوپرتینو را بهتر از اخبار مانتین ویو پوشش می‌دهند.


نمی‌توان این حقیقت را منکر شد که عینک‌های واقعیت افزوده تغییراتی اساسی در نحوه‌ی تعامل کاربر با جهان و با افراد دیگر و حتی نحوه‌ی تعامل فناوری با انسان‌ها ایجاد خواهند کرد. دستگاه‌های اختصاصی واقعیت افزوده مانند عینک‌ها، حتی داده‌های بیشتری هم درباره‌ی محیط اطراف انسان‌ها استفاده می‌کنند و برای تولید و ارائه‌ی محتوا، سرنخ‌های صوتی و تصویری بسیاری از زندگی انسان‌ها ثبت می‌کنند. افزون بر این، انسان‌ها مجبور خواهند شد بسیار بیشتر از زمانی‌که گوشی‌ها را در جیب‌ها و کیف‌های خود حمل می‌کردند، این عینک‌ها را روی چشمان خود نگه دارند و حتی آن‌ها را شریک لحظه‌ی خصوصی زندگی خود کنند. نکته‌ی تامل‌پذیر آن است که به‌نظر نمی‌رسد درباره‌ی پیامدهای استفاده از این محصولات خانگی هوشمند در حریم خصوصی کاربران به آن‌ها آگاهی و هشدار داده شده باشد.


واقعیت افزوده و آینده‌ی محاسبات شخصی

عینک واقعیت افزوده اپل / Apple AR Glasses


واقعیت افزوده را می‌توان گام اجتناب‌ناپذیر بعدی در محاسبات شخصی و سازمانی دانست. کاربردهای این فناوری را در طیف وسیعی از ضروریات زندگی، از تفریح گرفته تا اهداف کاری می‌توان مشاهده کرد.


آشکار است که واقعیت افزوده، جایگاهی محوری در برنامه‌های آینده‌ی محصولات اپل دارد و این نقش تنها به تلاش‌های زیادی که این شرکت برای توسعه‌ی این فناوری انجام می‌دهد، محدود نمی‌شود. انتظار می‌رود که در سال‌های آینده، واقعیت افزوده در گوشی‌های هوشمند آینده، در هر سطح و قیمتی، حضور بسیار بیشتری داشته باشد. حضور این فناوری در گوشی‌های همراه طی سال‌های آتی، سنگ زیربنای اولین محصولات مبتنی‌بر واقعیت افزوده، مانند عینک گوگل را بنا خواهد گذاشت.


باید منتظر ماند و دید که آیا محصولات پوشیدنی مانند عینک اپل را می‌توان همان فرم فاکتوری دانست که مسیر آینده‌ی واقعیت افزوده را تعیین می‌کنند یا خیر. واقعیت افزوده برای آنکه جهش بزرگ بعدی انسان‌ها در دنیای فناوری باشد، از شانسی برابر با سایر رقبای خود برخوردار است.

دسته : ,
برچست ها :

فهرست برترین خودروهای اسپرت دنیا به انتخاب Road & Track


تاریخ انتشار پست : 1398/9/9 بازدید : 2

فهرست برترین خودروهای اسپرت دنیا به انتخاب Road & Track
توییتر
 
تلگرام
ذخیره 
سایت و نشریه‌ی Road & Track فهرست ۱۱ خودرو را برای انتخاب بهترین مدل سال ۲۰۲۰ ازنظر عملکرد به‌چالش می‌کشد.

با نزدیک‌شدن به پایان سال جاری میلادی، رقابت‌های بهترین خودرو سال شروع شده است. سردبیران Road & Track برای انتخاب بهترین خودرو سال ۲۰۲۰ ازنظر عملکرد، ۱۱ رقابت‌کننده را به پیست Thunderhill Raceway Park در کالیفرنیا بردند. آنان خودروها را به ۶ گروه تقسیم کردند تا در سفری جاده‌ای به سیرا نوادا، برنده را اعلام کنند.

مقاله‌های مرتبط:
فهرست ۳ خودرو برتر سال ۲۰۱۹ در هر کلاس منتشر شد
پرفروش‌ترین خودروی تاریخ برندهای مختلف
کارشناسان Road & Track امسال کارها را به‌شیوه‌ی دیگری انجام دادند؛ زیرا معمولا با سفر جاده‌ای شروع می‌کردند و درادامه با آزمایش در پیست به‌نتیجه می‌رسیدند. به‌هرحال، همه‌ی این خودروها نمونه‌هایی از بهترین مدل‌های اسپرت موجود در بازار جهانی هستند. امسال، هیچ خودرویی از کلاس هایپرکار (اَبَرخودرو) در رقابت Road & Track دیده نمی‌شود. البته در گذشته این قانون زیر پا گذاشته می‌شد؛ مثلا سال گذشته مک‌لارن سنا یکی از شرکت‌کنندگان بود.

بهترین خودروی ۲۰۲۰ از نظر عملکرد

فهرست ۱۱ خودرو منتخب سردبیران Road & Track از خودروهای مختلفی تشکیل‌ شده بود. برای مثال، ازنظر قیمتی از ۳۰ هزار دلار (هیوندای ولستر N) تا ۳۳۲ هزار دلار (مک‌لارن 600LT) اسپایدر و ازنظر قدرت از ۱۸۱ تا ۶۳۰ اسب‌بخار را شامل می‌شد. در زیر نام خودروهای حاضر در این رقابت را مشاهده می‌کنید:

بی‌ام‌و M2 کامپتیشن

شورولت کوروت

هیوندای ولستر N

لامبورگینی هوراکان EVO

لکسوس RC F Track

لوتوس اورا GT

مزدا میاتا RF Club

مک لارن 600LT اسپایدر

نیسان GT-R نیسمو

پورشه 911

تویوتا سوپرا

فراتر از محاسبه‌ی سرعت و زمان طی هر دور پیست، شاخصه‌هایی برای سنجش عملکرد خودروها وجود دارند. بازخورد راننده و لذت از رانندگی در جاده و پیست نیز نقش مهمی در رتبه‌بندی خودروها و انتخاب برنده ایفا می‌کنند. رانندگی با هرکدام از این مدل‌ها، آرزوی علاقه‌مندان خودرو است؛ اما بسیاری از افراد به‌دنبال محصولی خاص و متفاوت مثل مک‌لارن و لامبورگینی یا خودرویی ارزان‌تر برای رانندگی سطح متوسط مثل تویوتا سوپرا هستند. همچنین، شورولت کورت C8 موتوروسط با طرفداران پرشمارش را نباید فراموش کرد.

هیوندای ولوستر N

در نهایت، برنده‌ی این رقابت هیوندای ولستر N بود. ولستر N دقیقا همانی است که خودرویی دیفرانسیل‌جلو باید باشد. به‌همین‌دلیل، این خودرو برنده‌ی بهترین خودرو سال ۲۰۲۰ ازنظر عملکرد به انتخاب Road & Track است.
دسته : ,
برچست ها :
تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد